je kijkt de mensen aan ik zie je blikken gaan een lichte trek op je gezicht geeft steeds je voorkeur aan het blanke is bekend in postuur en kleding zoek je de overtreding van eigen norm en bestaan zomaar, voor de vorm want je bent tolerant ziet altijd, de andere kant het liefst van je gelijk het donkere is ongewoon je staart in…

Je zal jezelf maar heel wat vinden. Een kanjer in onze boerentaal Je pocht ermee bij al je vrienden Je bent het, denk je, helemaal Je keurt heel vaak het werk van anderen Heel kritisch, want je bent zo beregoed Eigen werk is niet te vinden Omdat je het zelf wellicht nooit doet…

Ik heb geweldige gedichten gelezen. Ik heb ze aan me voor laten dragen. Karrenvrachten vol, wagen na wagen, heb ik stuk voor stuk afgewezen. Ik heb geweldige gedichten bekeken. De vormen op me in laten werken. De palen, de perken, de veren, de vlerken, stuk voor stuk heb ik ze afgezeken. Geweldige gedichten heb ik verslonden tot achter…

de huid kaatst luid witte parels lachen als het even kan breeduit hun stemmen zijn muziek herkenbaar is het ritme van de oorsprong in de motoriek hun rol is van oudsher bevestigd door de schrift, in het bol van ogen wordt het onderscheid belicht drie koningen ontmoet de Heer de sterre bracht ze weer van verre ze kleurden slechts het…

Een solist maakt je stem De componist strooit met melodieën De klankkleur blijft van jou…

Met de stilte als de laatse bongenoot staan ze naast elkaar met ogen die alleen verschillen bekijken en haten wat niet verandert omdat ze niet meer geloven dat hun woorden en gedachten alleen met angsten en toverspreuken wapens zijn geworden.…

In de drukke Amsterdamse straten zie je ze De doekjes die de allochtone meisjes dragen Zoals onze vrouwen vroeger deden: Volendamse en de Zeeuwse in die dagen Hadden mooie kappen en versiering Die we ook wel elders bij de religieuzen zagen Fier getoond met veel elan: lokten ook de man Stapels doekjes of zeg sjalen had mijn ma Sjiek gestoken…