de huid kaatst luid witte parels lachen als het even kan breeduit hun stemmen zijn muziek herkenbaar is het ritme van de oorsprong in de motoriek hun rol is van oudsher bevestigd door de schrift, in het bol van ogen wordt het onderscheid belicht drie koningen ontmoet de Heer de sterre bracht ze weer van verre ze kleurden slechts het…

Een solist maakt je stem De componist strooit met melodieën De klankkleur blijft van jou…

Met de stilte als de laatse bongenoot staan ze naast elkaar met ogen die alleen verschillen bekijken en haten wat niet verandert omdat ze niet meer geloven dat hun woorden en gedachten alleen met angsten en toverspreuken wapens zijn geworden.…

In de drukke Amsterdamse straten zie je ze De doekjes die de allochtone meisjes dragen Zoals onze vrouwen vroeger deden: Volendamse en de Zeeuwse in die dagen Hadden mooie kappen en versiering Die we ook wel elders bij de religieuzen zagen Fier getoond met veel elan: lokten ook de man Stapels doekjes of zeg sjalen had mijn ma Sjiek gestoken…