Onrustige nacht Passionele gedachten Dagen verstrijken Weken vervliegen Vlinders fladderen in 't rond Dromen behagen Maand na maand passeert Beelden spoken door het hoofd Niet te ontwijken Jaren gaan voorbij Doen verlangens verwaaien Dromen vervagen Een leven verder Nieuwe kansen, nieuw begin Cupido treft doel…

midden in het bos, waar niemand mee lopen gaat - een hoopje pluimen…

(haiku) ze is uitdagend ik wil haar wel graag nemen maar ijs maakt mij dik…

Bespiegeling rijst achter het denkend wezen klaarder dan morgen.…

dat kleine wolkje in de verder blauwe lucht zou het eenzaam zijn?…

De grote wolk at langzaam alle kleintjes op ik was toeschouwer…

(haiku’s) EEN GROTE STER die bekende ster nog steeds mijn idool eenzaam boven de Noordpool DE GOOCHELAAR wie kent hem nog die goochelaar die plots verdween in zijn laatste truc VIOOL ze bespeelt voor elk met prachtige kleurklanken het eerste viooltje…

familietuinfeest oef, een meststrooier passeert gauw buikwind lossen…

blijf vragen stellen oprechte nieuwsgierigheid rijpt een waar antwoord…

Schaduwen van licht lampionnen van kinderen, als zonnen opengaan. Verhalen ontstaan geplukt uit een verre ster gedragen zetels. Bloesem in wolken, lotussen aan de hemel, verdiepen de Melkweg. Purperen druppels traditionele horizon, de aarde geurt op. In meditatie vertaalt in een oogopslag innerlijke schoonheid. Rode klaprozen…

stappend door de wei, hoeft haar paard de pluisjes af - parachutistjes…

Het leven is mooi, al heb je misverstanden – en gedoe met seks.…

eenzame Zwitser gaat dikwijls de bergen in - zijn echo, zijn vriend…

werp haar fluitjes toe kwaad weet ze hier is geen kruid* tegen gewassen *sorry dames, sommigen zien het als een uiting van seksisme , maar het voorjaar is losgebarsten en met die prachtige fluitekruid langs de bermen is het voor menig persoon moeilijk dit gevoel te onderdrukken en niet overal de schoonheid toe te juichen/fluiten.…

moeder met baby, gaat tussen de flessen door naar de supermarkt…

Ik bond mijn fiets vast aan de zijne, zo intiem – is het begonnen.…

Wachtend op later besefte ik: dit is het – dit is alles al.…

als ik wachten moet een mijmerend station onder mijn voeten bedachte levenswegen in gedroomde richtingen…

Na de openheid, ongenaakbaar in de regen, jij naakt, ik verlegen? Dante’s hel breekt los of gaat de hemel open? maakt ons dat nog uit? Vaker misgetast, strohalmen naar de toekomst, weegschaal van geluk ? Uiterste balans, wat je kiest is om het even, het eind brengt evenwicht. Onvoldoende water, om harten te voeden, onmacht strijdt…

Ik doe het licht aan en zie: de wereld bestaat – uit niets dan stofjes.…