Roze herfstasters ontluiken tussen vleugels van dagpauwogen. 's Avonds strijkt de bij in een fabriek neer, rust uit van haar bloemendag. De zeilboot vaart 's nachts, straalt een rossige gloed uit; thee met beschuit geurt.…

één voet raakt de grond binnen hemelsblauw zweven toch aarde vinden…

de haiku dwingt je om weinig woorden te gebruiken nu regen…

Dichten tussen riet. Verborgen woorden zingen. De wind dirigeert.…

bijen en bloemen zomerherinneringen vol zoete nectar…

Vruchtbare toekomst. Content gesolliciteerd Oogst geurig lentebloesem.…

alom aanzwellend afnemend aanzwellend geronk op rotondes wachten op afslag en klap…

wolk glijdt voor de maan maan schuift achter wolken weg wat beweegt mijn blik…

het bos is vol zon; uit dicht loof valt een druppel: verlate regen.…

zes eenden dommelend op de reling tot ik passeer als één man kijken ze me na ik voel me diep vereerd…

jij geeft mij zoals de zon de maan een blos van leven…

mijn levenszomer vrouw ben ik en meisje ook met cup A hartje…

(In een haiku-treintje) Kwetsbaar, gevoelig is zij al vanaf dag één Echter sterk in doen Broos en sensitief door de bomen nóg geen bos Uiterlijk soms hard Gecompenseerd door fragiel, frêle innerlijk Ingebouwd goed hart Korz'lig, soms kribbig delicaat, indien nodig 'k Herinner mij noen Nacht in wit satijn daarna een New-York-minute…

Drie gouden berken glanzen bij zonsondergang; zacht verdwijnt hun wit.…

Verblindend schittert de wijde zandverstuiving; een hoge treurberk glanst luchtig en opwekkend, vol verkwikkende schaduw.…

De uier wiebelt: stiertje en pinkkalf drinken gulzig tezamen.…

Héél langzaam stappen door gras: naar alle kanten vluchten jonge padjes heen.…

daar staat ze weer in al haar glorie zuster maan…

die pluizen dansen op het geluid van één klappende hand…

voor het laatst dat ongrijpbaar glanzende groen van zijn duive kirrend op de vleugels met de zon op het lijf…