Zeg het je nog iets er is geen klokslag zeven stil schreit de hemel…

het levenslicht schijnt na een diepe duisternis zachtwarm naar binnen…

Witte donderdag de rhododendron bloeit wit bewolkte hemel…

Jonge rietscheuten kietelen groener dan gras de voorjaarshemel…

schoonheid veredelt haar blotebillengezicht geeft glanzend bewijs van nature jezelf zijn ligt werelds aan je voeten…

Onder runderen gehoorde groetvariant op het platteland…

Lagen op een bord bij de poelier Kerst te zijn. Deeltjes proefkonijn.…

Gakkende ganzen verlangen naar Spitsbergen met wind in de rug…

De rode zon daalt waar de kalme zee eindigt. Ver weg wacht mijn zoon.…

Twee Vlaamse gaaien hoog in de boom in duel wie er paren mag…

Een kwakende eend scheert over waterspiegel oogt dubbel zo sterk…

In het ochtendlicht vangt een houtduif de dag aan met verliefd koeren…

onbegrepen kou leeft binnen haar verstarring een warmer hart beeft de kleuren van dit leven bekleden mijn buitenkant…

Mijn ome Nol was een man van weinig woorden Hier heette zijn hond…

Een merel wast zich lopend over het water als Jezus zo blij…

Levenslang geen zon, louter kou, wind en regen. 'n Eendagsvlinder.…

de verrotte schuur als eye-catcher in de tuin maakt de tongen los…

In een nachtmerrie onuitgekomen dromen gedekt zien worden.…

levenswegen gaan momenten parkeren er eigen emoties langs de stoeprand staat getrouw een karrenvracht verlangen…

Een rode draaideur zonder stilstand dol gedraaid van het gedrentel…