[Haiku] hier wentelt het licht van de zee naar de haven om en om en om…

Broodnodig snoof je zinlozer dan ooit de lucht voor je langste vlucht…

Torenhoog een berk ernaast even hoog een spar wie in wiens schaduw…

schouder aan schouder zeilen twee wolkgevaarten het hoge blauw in…

Zijn spraak stelde hem voortdurend in gebreke Lezen, Jeronimo dacht dat hij het kon maar elke tekst wemelde van de voetangels en klemmen. Hij startte goedgemutst maar in zijn mond regeerde een duiveltje. Vroeg de juf waarom hij zo laat was, dan stamelde hij met veel inspanning: ‘Ik moest naar de dotter’ en zij deed zichtbaar moeite om niet…

bruïoku jouw zang klinkt mij toe als de vleugels van Orpheo- op het water - pyrrhula pyrrla in duizendschoon - 24 karaat - ³…

goed kunnen aarden daar, binnen mijn gezichtsveld torent thuisgevoel…

Opkomende bries populieren ratelen altijd bijdehand…

Een cirkeltje maan tussen vluchtige wolken op klaarlichte dag…

[Haiku] schaduwen scheren over het windstille meer een vlucht rietganzen…

[Haiku] verdorde takken uitgestrekt naar de hemel een grotesk gebed…

de boer maait het gras de machine slokt het op poept strobalen uit…

Gedicht in balans, staan zinnen open om zich verlicht te dopen. Paspoort van poëzie voelt zich een verstekeling, met of zonder gezicht. Na de woordsporen kwamen de maskers tot leven, weer doorgegeven. Muze is lijden, schaduw zien aan gene zijde, nooit ziet men het geheel. Ontdooide teksten, ontplooit zich in de breedte, oneindig…

(senryu) dagdagelijks vrij beproef ik langs zelfkanten levenservaring…

Kanjers van billen maar helaas wat een jammer geen staart om te slaan…

de berm is gemaaid - weer een groei naar de knoppen…

Een vlaschaard die bloeit maagdelijk blauw deze hier een schat voor het oog…

gekke gezichten willen verwrongen zwichten voor vreemde dichten…

Een aardappelveld van het tederste lila zo ver je maar zag…

Er moest gezongen! De vlotte krullenjongen Vulde zijn longen.…