de maan nevelt zacht mijn neergehaalde wimpers in gegraven zand…

bedje dipsaus kruidt vleesgeworden apathie psychologenvoer…

Tussen de wieren bleke zonnebloempitten - ik begraaf ze thuis…

Toon je vriend des daags en ik zing de nachten door tot ik hoor de klink…

een prille april vist kurkdroge vijvers op ik voel nattigheid…

ach kleine hemdjes en haar grootse roze pak hoe komt ze daar in? details maken haar februari bloesemkleuren de paarse vogel wat hebben ze nu weer voor mij uitgestald in het vogelnest? je kan niet praten communicatiekaartje als paniek toeslaat ik heb een tumor snel gesteld snel aan het werk met vermoeide tong…

woorden uit de ziel weerspiegelen gedachten een diep ontmoeten…

Bomen razen langs, Zuurstofsnakkende takken, Wortels in asfalt.…

losgelaten leed ontwatert het tranendal een weldaad welt op…

Stokoude kastanje vol zwellende knoppen boven de muur…

schreeuw van de dakmeeuw op de grens van de duinen schuim van de branding het nieuwe veerhuis zakt af naar de oude rijn waar is de veerman in rook opgegaan de gedachten en dromen slechts klanken blijven een pruimenmondje we hebben nog niet alles gedaan en gezegd racen naar oegstgeest de kreet van de overkant gehoord en gevreesd…

Zanger van beroep Staart door het raam naar regen Als een jongetje…

geen doorkomen aan onder de linkse brugboog ligt een futennest in het voortuintje van een dode duif vleugels tegen de gevel in werkelijkheid kan het hek naar de vrijheid altijd open - zeg het me niet - hoeveel zwarte wateren moet ik afzoeken lage winterzon op de bodem van de singel ligt een vuilnisvat…

commissaris flipse storm op de eerste verdieping een bloempot valt - met kinderbedtijd wordt de pannenkoekenheks naarbinnen gehaald wolken voor de maan in het donkere water niets dan straatlantaarns zweven in water dorre bladeren langzaam tot op de bodem het utrechts jaagpad een meeuw jankt als de honden ´s ochtends heel vroeg…

Hun baby kan al kraaiend van plezier beurskoersen lezen…

De herenboer giert en schreeuwend van het lachen een hagel van meeuwen…

kil is de lente maar het kleine hoefblad kleurt mijn bermen geel…

een telefoontje een windvlaag een zonnegloed steken in het hart vijf voor twaalf de telefoon doet het weer te laat verwijtbaar de sterke rechtse trekt de zieke linkse op uit gevallen haar liggend op de rug naast natte zweetpoelen jezelf instoppen god onder de grond wij drijven op intuïtie naast het onzichtbare…

afscheid van de sneeuw op klokjes: ze maakte plaats voor voorjaarsvlokjes…

marokkaanse roos in een besneeuwde steeg haar rode knoppen in de volle maan op de drukke singeloever strijkt een reiger neer de aronskelken in de tropische kamer geuren tevergeefs de singel spiegelt in storm gevallen rozen de stok staat stokstil vermist in de nacht ze kan overal zijn - het vriest nog net niet…