Zij strekt een driehoek Daarna daarvan een spiegelbeeld Klaar om uit te gaan…

in mijn kale tuin huist een oase van rust bloeit louter stilte…

Lucht vol schemerlicht vleermuizen scheren door een bijzondere nacht.…

de verre oever geraakt door een muzikant of een schrijnwerker?…

in blind vertrouwen al zijn gangen nagegaan de aarde torsend…

aanlandige wind tekent duinen met flarden opgestoven strand…

Oker het verwaaiend blad het trage licht…

Golven in galop breken hun nek op de bank - schuim en as…

Het donkert vroeg maar bij de zee is altijd toegift van het licht…

Japanse keizer met eenenveertig stokjes test vaste handen…

Eén fikse storm en de stoere populier is afgetuigd In nevelen blokjes boven het strand – Den Haag…

de eerste nachtvorst: merels schaatsen op het dak van mijn garage.…

Geheimen zwijgend onbewogen haar weg gaand zilveren maanlicht.…

het bloedende lijf van de avondzon verdrinkt in de koude zee…

aarde is geëgd de akker effen gelegd winter voor de deur…

Dit omgekeerde schip dit ruim dit rompgeval is ruim en licht Dit omgekeerde schip dit ruim dit rompgeval is ruim en licht en licht uit licht valt hier door alle glazen heen Licht uit licht valt hier door alle glazen heen over stenen over namen die gebroken en vergeten zijn Over stenen over namen die gebroken en vergeten zijn…

Glooiend, donzig warm, ontrolt dra voor 't vroege oog dauwheuvels' tapijt.…

Weer eens ging de zon ten onder in de nevels van een grijze dag…

Vol trots toont het meer drachtige donderwolken kunstig gespiegeld.…

Het paviljoen vertrekt in stukken van het strand op platte wagens – oktober is ontruiming lispelt de dame in het zwart Hij draaft maar rond in minderende kringen op minderend zand – niemand splijt nog wateren niemand schept een pad voor hem Grijs de dagen zat van regen de akkers nooit vol de zee en 's avonds waait nog van verre fijn…