malse grassprietjes zwaaiende boterbloemen in gele jasjes…

de zon gaat onder in ademloze stilte van roze snaren…

Madeliefje lief al vele malen vertrapt steeds weer opgestaan.…

net nog scheen de zon even door de brievenbus schaduw op de mat…

Stil geleden leed fluisterstemmen dragen het over grafheuvels.…

'T goudgeel lokt de wind die de korenaren streelt zij schenken voedsel.…

Bij een zeeslag is de zee een geopend graf Altijd groot genoeg!…

Langs de snelwegen ontluiken er Klaprozen zij eisen hun plek.…

zie toch eens wat flink het koolzaad wuift in de wind van de autoweg…

Jouw laatste woorden ademen nog rustig door in een lucht van taal…

de pauwhaan veert weer aardig op door de pauwhen, nóg ogen te kort…

de zonnestralen hebben me teder geraakt ik kleurde ervan…

De oude man loopt Over het brugje en ze Kraken allebei…

De mystieke roos Symbool voor 't mysterie Gods een troost voor velen.…

tóch een mooi begin op eerste lentemorgen als vorst heen te gaan…

de witte sneeuwbal met haar blozende wangen laat een hart smelten…

een zwarte vlinder cirkelt rond de kachelpijp nog niet afgekoeld een koppel kraaien nestelt in de kachelpijp lente breekt door zie hem daar hangen die toverbal in de lucht het is een april…

een zwarte vlinder cirkelt om een schoorsteenpijp nog niet afgekoeld…

lentebloesem geurt vol verlangen en in kleur naar de zomerzon…

rode klaprozen een bloeiende explosie vurig verlangen…