De zon schijnt alweer Ik begroet deze lente Mijn hart, niet meer koud…

gedroogde rozen geborgen in glazen pot een steelse liefde…

wind huilt als de boom aan weerszij wuift en aanhang lang is uitgezwaaid…

zijdezacht vertrouwd verbind ik mij met katjes zachtgroene lente…

Februariboom - met witte sokken van sneeuw warmt hij zijn wortels.…

dertien papavers knalrood wuivend tussen graan al bijna in slaap…

eeuwenlang geschuurd door water gladgeslepen juweel van zwerfsteen…

Lente doet me goed, de zomer laat me leven, herfst en winter niet.…

alweer verkouden meer bacillen in de lucht dan centen op zak…

gekleurde bomen neervallende bladeren natuurlijke pracht…

neerkomend water van boven naar beneden wat een waterkracht…

De euro lijkt goud elke keer, gebeurt het weer mijn beurs sneller leeg…

De wind waait heel hard. Ik kom de regen tegen, weer geen nieuwe start...…

verbrand mijn lippen aan jouw vurige woorden ze zijn te gekruid verlies mijn geduld bij jouw uitgesproken zin het is te vluchtig vergeet mijn angsten in jouw warme lettergreep beschrijf mijn lichaam verwoord mijn liefde in kapitale letters laat mij jou lezen…

Ik ben winterkoud de sneeuw vlokt schier oneindig het haardvuur is goud…

als geblazen glas een baarmoeder van sneeuw en ijs warm en koud gelijk…

Een oude grijsaard bekeek de wereld lachend maar stierf van verdriet…

als een aureool glinstert tussen ijsbergen een ketting van goud…

schuw als een fantoom verschijnt uit het woestijnzand een droom van water…

bleekblauw is de lucht gewassen door de regen een zomers kleedje…