zandkorrels branden eenzame herinnering golfslag gebroken…

altijd laat hij in zijn donkere luchten een plekje open…

ook al draait men hier ronde na ronde, hij raakt nooit opgewonden…

hij ligt gespiegeld in het water zijn gezicht boom in tegenlicht…

zonder omkijken wordt zijn deur dicht getrokken de rug gebogen…

gevlekte vogel voel je vrij ieder voorjaar om te beminnen…

zijn inspanning leeft een gezicht dat boekdelen optekent in beeld het vastgelegde moment laat eindeloos genieten…

meiregens vloeien langs kleine wangen verdroomt een natte morgen…

(tanka) Die Spaanse heer leunt onspannen in een strandstoel; zijn gezicht is vol zuidelijke gemoedsrust, heerskracht van de generaal.…

Er valt een glas om alsof het aan stukken is zo klinkt het droogjes…

los van mijn gevoel grijp ik, tot ik breuken heel alles bij elkaar…

(tanka) Het hoge grasland zucht weemoedig; loom stappen we met de zefier mee, vinden al gauw opbeuring tussen Gelderse rozen.…

een glimlach in steen de mond gruwt, ogen spreken zacht binnen een hart…

(tanka) Moeder eend zwemt voort, gevolgd door één kleintje maar... Verlies geleden? Blijdschap! Uit het gras komen haar vijf andere kuikens.…

laat de wind maar gaan zonder jouw moeders vleugels krijgt scheefgroei een kans…

ton sur ton licht op een citroenvlinder verkleurt warm de lentedag…

mieren werken zich grondig onder een tegel diep in de nesten [2010]…

Zacht zijn zijn handen als van het oudste leder van zijn handschoenen…

trots langs het water een rij geknotte wilgen de vuisten gebald…

gebarsten kleuren slaan uit gladde facetten een regenboog glanst waar zon water raakt, springt licht op golven van emoties…