mijn kater is verzopen en de hond is aan de haal mijn vrouw heeft weer een ander maar waar ‘k het meest van baal dat zijn de kleine dingen, de dingen die ’t ‘m doen zo mis ik al zes dagen mijn link- en rechter schoen dus loop ik op mijn sokken, die zijn al aardig door zij stinken als de neten en zien behoorlijk goor. ook is mijn interlockje…

Ach, achtte ik mijzelve niet zo’n waardig mens en waar mij niet zo zeer bewust van mijnen plicht voorwaar voor ’t vrouwvolk waar ik beslist gezwicht had naar behoren mijn taak niet volbracht naar wens. Edoch, ik wens mij te richten naar het fatsoen zo een eervol man tussen deze burgerij van intrige en schandvlek onbezoedeld vrij mij van kwaad…

Een ambtelijk verzinsel Is het subsidiariteitsbeginsel. Werkt het via een lager orgaan, Begint een hoger er niet aan, Houdt zich er ver vandaan. Zo wil men vermijden Elkaar in de wielen te rijden.…

heb jij ook vroegere herinneringen vraag ik ze schudt haar hoofd en zegt nee ik ook niet zeg ik voorzichtig want jij bent mijn eerste echte grote liefde maak nou maar effies een sinaasappeltje voor me schoon glimlacht ze weet je nog van onze eerste keer vraag ik weer dat weet ik niet meer zegt ze ! zal ik een paar lekkere eitjes voor je bakken…

zij wilde blijven slapen ik kreeg een visioen van vrouwelijke schoonheid op omgewoeld katoen. maar zij las de begeerte in mijn groot- doch zondig hart en sloeg de droom in duigen met: ‘wij slapen wèl apart.’ de wedstrijd was verloren de zege mij ontgaan hoe maakt’ ik onvernederd deez’ afgang ongedaan? ik zei: ‘hier blijven slapen…

lichtblauw, het zwerk wenkt naar een zon die denkt als ik opkom in het oosten werk ik me niet in de nesten maar ik zou zo graag eens opkomen in het westen…

Na je vijftigste kan het gebeuren, dat je last krijgt van krimpscheuren. Het meest in het zicht, zijn die in je gezicht, geen opwekkend gebeuren. De beste remedie is, om even, gewoon geen krimp te geven.…

Knikkeren mamma mag ik buiten knikkeren nee, lief Jantje, jij blijft thuis buiten is het heel gevaarlijk daar loopt allemaal gespuis. voor een zakje glazen knikkers slaan ze je al in elkaar schoppen je aan alle kanten en iedereen die kijkt ernaar. niemand zal een poot uitsteken iedereen op straat is bang dat als zij jou zouden helpen…

plots kwam hij op met een kracht die ik niet voor mogelijk had gehouden de broekspijpen fladderden rond mijn kuiten heel even maar alleen de lucht bleef wat langer hangen…

In San Remo liep een defilé ranke dames hoge hakken duizelingwekkend décolleté slip adé split oké navelhoog uitgevallen kleed er ging een lach van oog tot oog van oor tot oor van mond tot mond maar San Remo is San Remo ranke dames hoge hakken uitdagend decolleté slip adé split oké kom kom glimlach eens mee het rijmt…

Ogen als sterren, dromerige glimlach, witte oordopjes, half verborgen in dat lange donkere haar. Opkomende verlegenheid, verliest 't van nieuwsgierigheid: “Wat luister je?” “Coldplay” Laat ook maar.…

Hij kocht eens bij Ikea een Christus aan het kruis. Voor boven het dressoir in de kamer bij hen thuis. Alles was al voorgeboord, behalve dan de linker hand. Dus belde hij Ikea als teleurgestelde klant. Er werd hem aangeraden zelf maar een gat te boren. Hoewel best goed bedoeld, wou hij daar niet van horen. Ik heb twee linker handen…

gezwicht voor niets een zeggend gedicht alleen woorden zeggen iets en die komen er te zijner tijd ik moest dit even, kwijt.....…

Zachte woorden wil ik spreken in het holst van donkere nacht strelen jouw blozende wangen komen wanneer je mij verwacht in mijn armen zal ik je sluiten beminnen hartstochtelijk verliefd zullen we wachten tot buiten licht weer door het duister klieft ach als straks de dagen lengen worden nachten zo licht en kort menig tranen zullen we…

harde, zachte woorden ik spreek ze elke dag ik schrijf ze elke dag denk niet hij is onevenwichtig schommelt niet, maar scheurt van het ene naar het andere uiterste, dat is mijn aard, ok, een beetje uit balans de magie van woorden blijft evenals dat van het leven wonderlijk toch ik schrijf kruispuntigen doordelende tot de priem scheidingsvlakkerige…

roedels komen dichterbij vanuit het oosten het glorieuze rode ochtendlicht doet verworpenen ontwaken uitgestorven toch ontdekt! een kleine zwerm onbewust van de gevaren strijkt steeds westelijker neer boeren worden weer onrustig en bang voor dit onbekende, zoals in vroeger tijden er zat er één in mijn tuin wat heb ik een hekel aan die…

Wat is een kiem vroeg ze tussen twee happen door ze las een krantenkop en dacht dat iemand erin was gesmoord.…

de nieuwe dag weerrimpelt mijn gezicht niets is meer in evenwicht de geest is jong de kop is oud uitgestoken tong ter zelfbehoud en dan scheer ik mij weg…

Ik heb overal altijd gezonde schijt aan gehad. Schijt aan het gezeik, schijt aan de première, schijt aan mijn derrière. (Interview in de Volkskrant van 31-12-11, bijna letterlijk geciteerd, licht getransformeerd.)…

Als God en zijn heiligen zich ontpopten als atleten en zich op sportief vlak zouden willen meten, willen bowlingen of een balletje slaan en dus spelen met de aarde en de planeten... Hoelang zou het hier nog vlotten als de heiligen een partijtje zouden sjotten. Hoelang zouden wij nog staan als God z'n vingers zou steken in de kraters van de…