Als ik je dan eindelijk weet te verleiden tot een dagje aan het strand waait het veel te hard en valt je oortje telkens uit. Maar Twente verliest, zo bevestigen ook de buren. Dan is er al dat verdomde zand en zijn er honden overal en is het kindergejank niet te harden. En als ik me aan je koude witte voeten zet en je van mijn liefde…

Zij moest een operatie ondergaan aan het aangegroeid en uitgerekt gezwel rondom de ingang van de oren lellen gaven knipperlichten en geluid ermee naar bed gaan deed zo’n pijn het opstaan bleek nog erger vooral het eeuwige geklets van dag naar nacht en omgekeerd tussendoor het vrijen erboven en eronder het continu geroezemoes van schelle…

als iedereen slaapt dan zindert het bij mij google ik Fats Domino onder zeil in de schemering maar ik bereik daar niemand mee ik ben altijd te laat…

nou nou, tis me wat gegrepen lettergrepen meer zit er niet in…

Wie zag er reeds een koeliebrom? Veel groter dan een schuifeltuit! Hij speelt geen tuba of geen trom, een koeliebrom... die brommert snuit. Maar als er één verkouden is en sukkelt met een snuit vol kwok, dan gaat al dat gebrommer mis: het klinkt zo vals... als een patrok. De andere koeliebrommers zien dan hoe hun snipverkouden broer…

Men noemt mij vaak de dotsedaris en dat bezorgt mij echt geen vreugd omdat het als een klontje klaar is dat het een naam is die niet deugt. En zelfs op meer dan één manier! Ik weet toch zelf best waar ik ben? Dat is nooit daar, maar altijd hier, hoe traag ik kruip, hoe hard ik ren. En dotsen heb ik nooit gekund. Ik zabber als een zabberslak…

De dag, na de ‘dag van de arbeid’ is het goed rusten.…

Weerter vlaaitjes, prinsenappels leverworst en abrikozen boerenzult met pannenkoeken chocolade ijs met room nog één hapje Majesteit U heeft er zelf voor gekozen voor de balkenbrij met spek de koninginnesoep, frambozen Nog één hapje Majesteit nog één klein hapje Majesteit laat nu dat kleine kind niet staan met worsten in haar hand gesloten…

[Senryu] De koekoeksklok sprak, aan het eind van zijn Latijn, 'Hora est' – en stierf.…

de pijpen van mijn broek zouden graag dansen naar het pijpen van jouw rok hoewel het hemd nader is…

grapefruit vaak bitter gezicht trekt strak werkt beter dan Botox huidvinding…

in de herfst van haar leven een witte tutu nog eenmaal het park met heimwee naar de bloesems van de Japanse kers en echt, het ligt nog vers in haar geheugen zij danst naar het pijpen van pa en ma, legt haar sluier af, ze weet het was een leugen scootmobielt naar de supermarkt alwaar zij rijdt over tenen…

De pot verwijt de ketel dat ie zwart ziet. Maar de ketel, die boeit dat in 't geheel niet. Het zal hem worst wezen of anderszins dat verwijten niet wit maar zwart is!…

Ze waren een hecht tussenneusenlippenberenpaar Steeds waren ze in de zomer bij elkaar Ze bedreven de liefde tussen neus en lippen door Die beide beren waren zogeheten smoor Hij droeg zijn snor graag tussen neus en lippen in Tot groot ongenoegen van zijn tussenneusenlippenberin Dus op een dag ging hij plots uit varen En keerde niet terug…

ik wind er geen doekjes om waar het lekt moet je dichten…

Zij kon niet bij het hoogste schap en sprak mij verlangend aan: 'zou u mij misschien willen~~~~' doorbrak de vraag met humor nee, was mijn reactie: dat wil ik niet! zij schrok: 'maar uh, uh~~~~~' Interrumpeerde haar weer: wel wil ik u even een kontje geven 'uh?' keek zij boos ja, besliste ik, omhoog, optillen? 'o nee, dat wil…

een goede vriend verstaat, zo denk ik vaak de kunst van leven niet ik weet het bijna zeker want op zijn zoete zomerdagen wanneer de bloemen en het gras om vlinders vragen, dan ja dan ruikt hij de geuren niet hij zegt het niet, maar 't is niet moeilijk te bedenken terwijl hij zo verkikkerd is op lekker kokkerellen ach, en een vrouw niet…

geen supermaan zal mij weerhouden om in de nacht verdoemenis te brouwen vrees, gij wratloze wangedrochten want ik heb al met iedere duisternis gevochten vol zal mijn gif zijn in iedere ster en 't water mijn betoverd gezang zal jullie lokken als een onweerstaanbare sater gij klein gespuis, al baadt gij nog in superlicht, leiden elfjes u,…

Vat geen kou mijn beste jongen sprak mijn vader toegenegen en hij trok mij goed bedoelend warme winterkleren aan twee stoere boeren winterlaarzen waar hij krom voor had gelegen en een jas van houtje-touwtje uit een mottenbal gehesen wollen wanten en een das om zo mijn mannetje te staan want een held ging nooit op sokken had hij altijd onderwezen…

Ik lig in bed probeer te slapen en draai me om en om maar ik kan de slaap niet vatten en dat is ook niet zo stom. De kat van de buren die is krols wat een gegil hij jankt maar door ik kan er niet meer tegen. Ik moet hier weg kleed me aan en doe de voordeur open daar staat dat stomme beest en ik zeg: "man, doe niet zo bezopen!"…