Meestal na een borreltje of tien zette Jo zijn tanden in een kerstplaat kroop op tafel sloot zijn ogen en dirigeerde in staccato het voor hem geëerd publiek dat om de goeie lieve vrede en het kindeke op aard maar door bleef zingen totdat Jo zijn Stille Nacht had uitgestaard Dan bleef het twee minuten stil voor iedereen het wachten waard…

iemand vroeg mij laatst hoe laat het was, en ik zei 'je bent net op tijd'…

Ik weet het nog voor twintig jaar morste Rob koffie op zijn hemd; hij is veranderd, zonder die vlek had ik hem niet herkend…

Die vis die over de tafel zwemt tussen de mobiel en een glas water misschien dat het ooit went maar hopelijk verzuipt hij.…

Ik ben mijn lach verloren heeft iemand hem gezien? ik loop hem steeds te zoeken zag u hem wel misschien? Hier buiten vallen vlokken ik bibber van de kou en zit te koffie-mokken waar is mijn glimlach nou? Mijn vers heeft koude voeten van 't vriezen in mijn hart kan jij wat vreugde brengen een grimlach voor mijn part? Kun jij een lach…

wiegel, waggel, woegel wat moet ik zonder ijzertjes pootjes staan wiebelig op glibberglabber weg ik ben hieperbang voorzichtig, stap voor stap op rubber onder schoenen griezel grazzel grip .…

Ineens was zij weer op til toen ik haar achter mij hoorde bij oom Donald waar onze kleinkinderen naar de tekenfilm Bambi keken herkende dat beeld en het roepen van roekoe roekoe naar de bediening wat ik eigenlijk niet wilde was toch op de grond kijken zij liet iets vallen: plets lieve rode duif gaf een kopje waar de kleintjes naar…

Het ontbrak hem aan wilde manen,arm Edje Die vreemde beharing rond zijn nek : het leek nog het meest op een verwaaid toupetje En de ranke evenknie van Bonfire was ie zeker nie Men noemde Edjes wei en stal Weleens schertsend Papendal Met de gratie van verweerd elastiek Bewoog hij zich voort op zijn kromme pootjes Als waren het zijn laatste…

de oude Eusebius met haar imposante pilasters midden in de stad aan de IJssel van de eeuwenoude koek heeft geen weet dat een Bourgondiër op koorhoogte net om de hoek in een middeleeuws gewelf zich vergrijpt aan de borsten van de Dame Blanche uitdagend gekleed met warme chocolade: hij gaf haar geen enkele kans tegenover hem weet…

ik knerp driedubbel goud in de buidel gewonnen, toch ? hoog op het schavot wint verlangen een protserige plak en de onzin, nonzin waanzin knerpt driemaal goud in de buidel…

Een gedicht schrijven is niet moeilijk, maar soms is het rijm foeilelijk.…

op zoek naar een wak waggelen twee witkonten net geen zwanenmeer…

Loop ik in Antwerpen denk ik politiek correct aan “cordon sanitair” dat associeer ik met “Gorden gaat sanitair” en zie in gedachten “topper Gorden” met broek op de enkels op een roze toiletpot even geen Antwerpen…

jij zoog het leven uit mij en ik lepelde mee jij pijpte naar mijn dansen je hebt me vernederd maar ik ben heel tevree…

Ik, fijnbesnaard als ik ben altijd lichtvoetig en toch hoorbaar, maar dan op mijn manier adrem als ik ben en o zo leuk, om je te bescheuren en dat altijd op de juiste momenten -zie ze eens allemaal lachen- wat zou de wereld zijn zonder mij ik praat nu vanuit de heup of misschien wel lager...…

Een adellijke ridder op kruistocht had eindelijk gevonden wat hij zocht Hij stak zijn speder in een koninklijke maagd Toen zeeg zij neder en Hare Maagdelijkheid keerde nimmer weder…

Vijf jaar geleden Deden wij het voor het laatst Proberen? vraag ik Ga je nu elke vijf jaar lopen zeuren? vraagt m’n lief…

mijn dromen zijn verweven met de dingen die ik dacht de lust naar schone vrouwen in mijn slaap voortgebracht ik droom van hete stonden in het maanlicht aan het strand dansend in de woeste golven naakt door de zon verbrand dit is mijn mooiste nacht spelen met jouw lichaam de wens waar ik naar smacht zwemmend in het natte duister…

Zit hij in ‘t wachthuis gebeurt er niets, is hij er niet dan gebeurt er wat - Zo’n baan wil ik ook graag of weerman in Californië…

Als je in je leven, altijd aarzelt een stap te gaan, bemerk je, als je oud en grijs bent… Dat je, je hele leven, op één been hebt gestaan.…