In grootheid hoog gestegen kijkt hij op ons neer Het is een hele klim Vierhonderd vijfenzestig treden We kunnen niet meer, maar het uitzicht is een zegen: van Amersfoort tot Lopik Kijken naar omlaag Voel het draaien in je maag Wat zie ik tot mijn schrik? Vlug naar beneden, kom Vierhonderd vijfenzestig treden Het is niet zo slim, zelfs…

oh, poldermeisje wat ben je mooi met je glanzende huid ogen omfloerst door volle wimpers zo verleidelijk krullend je zachte lippen die smachtend wachten op een flinke pik hooi…

Paarse vogels Zweven boven het rode gras Dat zich verzet tegen de wind Maar desondanks diep Buigen moet voor De hemelse aanwezigheid Dronken schapen Achtervolgen koeien die Niet meer schrikken als een Soortgenoot plotseling ‘boe’ roept maar kirren als Baby’s die net zijn gaan slapen De droom van Een onthoofde kip die op het punt…

in een oogopslag van slag de dag dat ik jou zag uit het goede hout gesneden je contouren, hoe je oogde ik smolt als warme was ik was verknocht, verkocht voelde je roomwitte huid en heb je meteen genomen zo zacht deinend onder mij ontvouwden zich mijn dromen maar onze relatie begon te kraken jij kon de last niet langer dragen sprong soms…

Lig lekker te slapen word ik ruig gewekt staat daar één of andere kakker begint te praten ongelofelijk wakker -‘Ik ben psychiater, u bent gek normaal kom ik later, maar u bent een spoedgeval’ ‘He, hete aardappel, ben ik gek?’ -‘Behoorlijk, anders was ik niet gewekt.’…

als een gebed een smeekbede aan god verdomme heer ik zondig in gedachten en verbaal Ik dwaal wel meer dé-jà vu maar nu ostentatief met opzet haal alsjeblief de geloofspredikers van het internet…

Bang was ik nog nooit niet voor een God of goddelozen niet voor duivels of de dood of voor het engelengezang Nee - pas bang werd ik die dag toen jij daar thuiskwam met tien dozen en mij zei dat het nu tijd werd voor een bloemetjesbehang…

Wat gelaten stond je voor me en ik snikte met een brok want ik kreeg nu in de gaten dat ik jou hier moest verlaten toen mijn laatste trein daar wachtte op de wijzers van de klok en het fluitsignaal viel samen met de eerste wintervlok Van het raam zag ik je zwaaien en de trein schoof met een schok over veel te natte sporen langs dat wat…

Zij is een wonder Puntgaaf is ze en toch valt Elke man op haar…

Als ik eindelijk na drie kwartier mijn hoofd heb leeggemaakt met een stoffer en een blik die in oneindig zal vervagen Dan hoor ik trippeltrappend toch het muisje dat daar waakt en likkebaardend rondkijkt of er echt niets valt te knagen…

twee paar handen aan mijn mond lig ik daar en onderga de koeien tegen het plafond kijken me aan en lijken te lachen daar lig je dan met de zenuwen bloot rustig ademen maar je gaat er niet van dood gelukkig hoor ik slechts een boor geen boegeroep in koeienkoor…

De man voor mij in de file bleef steeds hangen in zijn spoor en liet zelfs de brandweerauto achter hem niet even voor Razend zwaaide ik mijn handen maar mijn rust ging snel teloor toen ik hangend in de bocht mezelf en mijn stuur verloor Twee agenten kwamen langs en zeiden mij na lang verhoor dat ik veel te veel gedronken had ik moest…

heden, kortom in de loop van de dag heb ik mijzelf weer rechtgezet in het lijstje met mijn zelfportret mijn gezicht was ietwat gaan schuiven; neerwaarts het meest ik raakte reeds de onderste richel en mijn fiere kop hing achterwaarts niet meer in de houding zo ik word gekend met mijn blik; ingetogen en bedeesd borst en buik…

Nimmer werd hij echt een dichter want hij hing zijn schrijverij na twee versjes aan de wilgen en zichzelf er nog bij…

1 de groei ginds in de tuin der lusten gaat mij ver boven het verstand alles groeit er zoveel sneller dan de kool hier op het land 2 een bril is meestal met twee glazen hoewel ik blijf mij steeds verbazen dat zo'n ding met slechts één gat zoveel bezitters heeft gehad 3 ik ril mijn god wat is het koud en ik voel me zo omstreden dan…

Ik kleum met Bas in ‘t bushok de bus is laat en wij kwaad mooie Els verschijnt in een warme tijdloze wolk die wordt verscheurd door die rot-bus Bas dringt tussen Els en mij om naast haar te gaan zitten ik plas verdekt in z’n tas die gaat stinken als ’n plee denk ik tevree, ik ga niet mee Els mijdt urinoir Bas voortaan m’n kans…

Bas heeft dikke vochtbenen, broer Jan adviseert hem de stelten-dans van de Yukon indianen, beroemd om hun benen mager als bonenstaken Bas danst doorheen de nacht, ziet ‘s morgens blij verrast spillebenen euforisch danst hij lichtvoetig stofwolken uit de straatstenen Tot Jan grijnzend bekent dat hij de bril van bijziende…

Ze reed op haar fietsje mij lachend voorbij en ik zag in haar even de vrouw van mijn leven Ik trapte zo hard als ik kon om langszij toen zij blij naar mij keek haar een knipoog te geven Toen zag ik met schrik haar lui oog waarmee zij naar mij keek met een blik die gepleisterd bleef kleven Ze knipoogde terug met dat ander - naar mij…

Een op de zeven kinderen maakt iets schokkends mee kopt vandaag de Volkskrant De rest komt voortijdig vrij met de keizersnee klinkt toch frappant…

M’n vrouw’s funktie in de zwakzinnigenzorg? Zwakzinnige! Vandaag kijkt ze naar de herhaling van een film van gisteravond; ze hoopt dat ‘t deze keer beter afloopt als gister…