Uit de grote stenen stad nam hij gulzig groene regen mee om blauwe bloemenvelden te besproeien met zijn zware zilveren gieter de sombere wolken kwamen in bonte blonde schaduwen uit het hoog gebergte om te dansen met de nieuwe liefde in zoete heimwee naar beminnen in zijn betoverde hart speelde het plezier natte regendroppels voor…

Het loopt als een tierelier maar je ragt veel te hard jouw brein in het rood oostindisch inktzwart klinkt niet als een kwinkelier zet nou eens een andere plaat op, die smart en jouw ego die boeien mij als niet-egotrippende lyrische bard met rede begiftigd weldenkend dier hoegenaamd niet, sterker nog en het klinkt wellicht hard…

Het is waar als het werkelijke licht allang verdwenen was en zelfs het Belgisch blondje niet meer bitter smaken wilde bevond hij zich daar af en toe in een verwaarloosbare toestand van aanwezigheid niet zo raar als je toch eens weten zou wat het daglicht nooit kon worden toevertrouwd. Het is waar dat hij soms de duisternis der duisternissen…

Daar gaan de lieden fluisterend in de zilte van de ochtendwind in nieuwe rode bloemenjurk of nette fluwelen broek op pad om de prille lente te proeven in een blauw hemelbed bij de wortels van een bruine boom en de individuen nemen ons mee langs vergeten geheimen de verloren momenten in hartstochtelijk verdriet alsof de aardbewoners…

Hij verlangt zijn fantasieën dieper in het duister van de nacht hij doet alles wat gij wilt hij lijkt wel gek de eerste twijfelende traan rolt over zijn slapende gezicht wat hij nu voelt is onbeschrijfbaar zijn avontuur wordt intenser in de cadans van zijn bezielde hart beantwoordt hij zijn dromen grondig hij zou iets willen dichten…

Dan - alsof de vlagen in hun wortels kraken in een koortsig vijandige vaart met steken die tegenstaan als dagelijkse kosten de posten die doorgeschoven boven op kilte van de wind en stilte in de grond kond doen van een onthulling – dan trekt de beloning van dromen echt hard aan want we tekenen een toewerkende lijn ook de huid snijdt als…

Met blanco blik staar ik zelfverklaard naar dit refrein van herhalingen of ik deze cycli doorbreken kon alle woorden vermijden die voortkwamen uit catastrofes danwel overdracht voorkomen door de kunst van het lijden te weerstaan mijn spiegelbeeld reflecterend ingezaaid en wel alle ouwe shit laten composteren ver van het nu en dan…

Hij wil helemaal niet bezig zijn met dagelijkse aardse zaken hij wil een godenleven lang de tijd hebben zich af te vragen waarom Medusa juist hem niet in steen veranderen kon hoe het komt dat deze pijl wel feilloos en zonder gif het bijpassende hart vond. De nachten wil hij nog altijd niet doorbrengen met de dichtgevallen ogen…

Was het maar zo dat deze stralende lentezon, al was het maar voor deze ene keer, de belofte nakomen zou waar in de geschiedenis al zo vaak over is geschreven, een belofte die altijd onterecht en ongepast is gebleven. Was het gefluit en gefladder van de vogels, in en uit de struiken, echt helpend voor de wereld en bruikbaar voor onze gevoelens…

pennen binnen handbereik in lijn met de typemachine haaks op de stoelpoten die kaarsrecht geschoven aan één zijde van de tafel met vier kanten staan gebrand om elk spiertje precies te laten trillen zoals de wil het beveelt met licht op juiste sterkte geluid tot een minimum teruggebracht in vrijwel volledig platte golven ieder onwelkom…

Het doet hem verdriet aan haar te denken zoveel intense vreugde heeft ze hem ooit geschonken woeste natuur haar geest en lichaam haar taal, haar liefde ze weet inmiddels hoe moeilijk het is in den vreemde te zijn. Hij stelt zich voor hoe zij haarzelf aan anderen voorstelt met de ondergang van haar belevingswereld…

Over Mei In zijn bio presenteert Mei ('89) zich als woordkunstenaar in de disciplines epiek en lyriek Hij doet zijn publiek versteld staan van moord en brand der actualiteit en het gif in non-ontmoetingen en haat en nijd in interpersoonlijke relaties die die naam als zodanig niet of nauwelijks verdienen Hij geeft ze evenwel de kost…

als je eenmaal weet hoe de trappen klinken vanachter de gesloten deur als je eenmaal weet welke stappen overgeslagen worden op de schreden naar beneden als je eenmaal weet dat diep in je afwezige zelf wel een vredige ruimte bestaat als je eenmaal weet waar die sleutel zich bevindt en werkelijkheid binnendringt als je eenmaal weet…

Jij zag dronken vlinders onder frisse lenteregen in bijzijn van de dieren in huizen tussen stegen jij zag ganzen en zag mieren regenwormen in en onder aarde klieren lesbische muizen binnen steden overleven heteroseksuele luizen vol kleuren en plezieren die van mensen en van stieren vol hunkering van heilsoldaat zonder vrees, naakt…

Weleens van de kunst van het leven gehoord en joie de vivre, madame Bofeery? Wat een trieste vieze vale en vuile onvoltooide plastic kringloopbedoening... Is er nog hoop, met die wasmachine? Of krijgen we morgen weer de zoveelste variatie op het gemankeerde leven van bezemsteelheksen en bruingele kattenpis gemiste levensloopkansen…

op mijn zoektocht naar de geschikte metaforen kwam niks bruikbaars uit de toren van boeken of het web naar voren geen god is voldoende op zijn hielen gezeten of beknellende monsters die intens genoeg waren als vergelijkingsmateriaal reflectief bekijkend zal ik zelf rakere beschrijvingen meer diepte aan personages en gruwelen moeten…

Als ik in de woorden van nu het gelogen verleden lezen blijf, zie ik niet waar de toekomst over gaat; als ik die bril van het aangeleerde, die verkleuring door wenselijkheid, niet afzetten wil tegen inhoudsloze taal; als ik mijn fantasie boven de realiteit stel, mijn gevoel laat prevaleren, in plaats van het verstand te waarderen;…

Zijn geest mag dan geslepen zijn, hij blijft een rauwe diamant; zijn kern die tot citadel verworden was, gescherpt in historische stormen, brandt al naar gelang het voorgaande, zo zondig dwalend door lege valleien, de verlaten bossen, al loslatend, trots overblijvend, levend met het stille monster van deze tijd. En laat hem.…

waar de gesloten boeken liggen die liefst vergeten beelden en woorden die je nooit meer horen wilde in dat hoekje van je leven bleef een tekentafel staan voor dat wenselijker scenario als droom als plek om aan jezelf te werken een moeras van wensdenken echter en licht dat toch nooit komen zou niet door verblind vertrouwen breken…

In een scharlakenrode weide vol krokussen en paardenbloemen hebben ze een prettige en speelse gewoonte samen. Zie ze schitteren vol vuur en vurige verzen als de woede van een storm en figuren die uitroepen; zie uiteenlopende bedoelingen van tegenstellingen in antipoden ontstaan. Zeker buitengewoon somber van soort.…