Je bent dus teruggegaan daar voelde jij je thuis al waren er verzwarende omstandigheden, maar je was er aan gewend het alleen zijn met die ander zo mag jij alleen jezelf daar ben je mee bekend…

ben het huis binnen gegaan dat ik een jaar eerder heb moeten verlaten zonder praten want een afscheid was me niet gegund moest de wereld in met een lijf vol strijd samen leven met zijn ongelijk heb de ramen geopend kamers verfrist met vertrouwen dat ik zo heb gemist er was geen drempelvrees voelde het warme welkom alsof ik nooit…

de spiegel brak scherven stonden rechtop in het gras waar het beeld zonder licht begraven was…

heb licht gevangen zag het hangen aan kaarsen en lampen pas in de ochtend ging het verdampen in de rijzende zon keerde weerom in duizenden kleuren van bloemen en planten heb pigmenten gemengd schilder met verf die in licht haar vrijheid weer vindt…

pas op de zomerdag is de laatste sneeuw rond zijn hart langzaam gesmolten heeft zijn ziel vrijheid gekozen uit een lichaam gedragen door het wit van talloze rozen volwassen zwart naast het speelse licht dat de kinderen dragen als hij wordt begraven pas later komen het besef en de vragen als zijn ogen en lach weer leven in hun…

zie je ontwaken uit de wanorde van dromend slapen ogen verschrikt blikken nog steeds naar binnen gericht vingers ontspannen in laten gaan van chaos zonder aanwijsbare naam tot je lach alles breekt en jij je weer bij de mensen weet intens voelt het leven na weggeëbde angst de dag is nu op zijn langst…

De ochtend begint koel aan de benen de tuindeuren opengezet en ieder behalve ik mag binnenkomen en jij gaat zo foto's maken met dit licht Van de bloemen en van jezelf zo vat jij de dingen samen elk beeld geconcentreerd verhaal ik mis je stem en klankvolle vocaal Jij noemt de dingen bij hun naam kijk, ze gaan bewegen, dansen zelfs als smurfen…

in permanent heeft tijd je haren gegrijsd het leven in de heer kende ook een weleer waarin bloemen bloeiden verborgen in het hoge gras op lange zomerdagen onttrokken aan ogen die slechts rechtlijnigheid konden gedogen voor pleziertjes is geboet het lange blonde haar grijst permanent onder de hoed…

vleugels vliegen af en aan van zielen zonder naam verdriet ligt in het verschiet van hen die achterblijven vooral het plotseling verscheiden doet in afscheid lijden hun vlucht lijkt onbenoemd in hergroeperen van de geesten nog een keer het aardse gaan of past de cirkel eindelijk in het organische bestaan…

de schatkist vol gedachten aan jou is nooit gesloten in speelse chaos ontvluchten zij de ordening van plaats en tijd lichten op in leven met een lach en woord vol warme tederheid kleuren zomer in het vruchtenrood van lange dagen licht jij bent de schat en sleutel van de kist die ik al zo lang heb gemist…

wij zijn nooit het paradijs uitgejaagd maar hebben er in onze hoogmoed zelf om gevraagd dachten de top van de schepping te zijn maar in samen leven konden wij geen empathie aan het aardse geven beschouwden in onkunde alles lager en minder van soort van een organische eenheid begrepen wij geen woord in het streven naar goed beter…

Onder 'n blauwe sterrenhemel Zij aan zij Verdwaald in 't duister Wandelen wij Op 't ritme van de wind Deint het gebladerte op en neer Terwijl de krekel teder sjirpt voor z'n laatste keer. Aan de waterkant Tussen 't ranke riet Kwaakt de kikker ongeroerd Zijn hoogste lied De korenhalm, sierlijk en slank Vertelt de kruisbes en de…

jij toont veelkleurigheid ik het onderscheid maar de vorm waarin geeft altijd strijd jij weet de wereld gemaakt in geruststellende beelden waarbij plaats en formaat balans in realiteit delen ik zie onaffe structuren wachtend op inhoud emoties en groei om ooit te komen tot bloei wij lopen geen pad het mijne is niet af wel is er het…

in rozengeur verbonden, de bloem open naar zon, wind en water wortels stevig in de grond voorbij de mist die pijn verhult van doornen, onze gekwetste vleugelen genezen in de zon, en jij schetst een nieuw panorama die groene velden laat zien voorbij de kim, gedijen is het doel we laten het gebeuren…

dat leeg gevoel na warme innigheid verlangen dat niet rust na eenzaamheid jou en mezelf hervinden in nieuwe eenheid hoelang is niet gegeven ik heb het leven lief…

ik voelde het hete bloed vloeien breekbare momenten zweefden voorbij de samenhang verdwaalde in fragmenten pas toen het stopte was de realiteit van mij de caleidoscoop had weer zijn juiste tijdverloop het voelde thuis in handdrukken en welkom zijn er zijn een paar uur zoek ontsnapt ben ik aan boeien in onbewust gekluisterd zijn…

de liefde laait even op terwijl de ronde warmte zakt achter de zuigende kim maar hoe kan ik haar doorgaand loven als onze stemmen gedwongen doven en met een diepe zucht bij open raam, de koude van het afscheid naar voren wordt geschoven is de stilte besmet met roest en dreigt verte allengs samen te ballen tot een afgetopte knoest…

waar hart en oog en streling samenkomen vergrijpen vurige tongen zich aan smeulend vuur de tweekamp tussen hunkering en waan stuwt hartstocht op tot vruchtbaar samenspel, de rede groet de geest kan niet weerstaan het fel begeren, uitzinnig kraait de rode haan in driftig bloed het willig vlees als brandend braambos, wie buigt er voor…

Me niet gerealiseerd hoe gevoelig je bent misschien heb jij mijn dood gezien wil jij die niet verdragen terwijl je weet een lichaam heb je tijdelijk en bewustzijn kent een onafwendbaar eindeloze pijn…

wij weten dat je hemel droomt aan gene zijde zonder het aardse lijden vaak onverwacht weer bij ons bent met woord of beeld in samen weten de vingerwijzing met een lach in wederzijds herkennen geeft ons jouw kracht gisteren mocht ik weer de witte vlinder koesteren na maandenlang afwezig zijn was het ineens haar tijd jij tikte…