Zoals je was keer je nooit meer terug dat bevestigt de tijd maar het is erger want je keert nooit terug je kon de liefde niet aan omdat je nog steeds gegeseld wordt door demonen van vroeger en mijn schip er niet toedeed ondanks mijn voorraden liefde en de stormgarantie je kon de liefde niet aan al mocht ik je borsten strelen die…

Laat al die mooie momenten Geen verloren glorie worden Want we zien elkaar doodgraag Al gaat het beter worden zo traag Ik wil jouw rots zijn in de branding Met mijn dikke buik als zachte landing Als het moet dan ga ik naar de maan Met jouw liefde kan ik alles aan Dus laat het verleden Weer het heden worden Als een bloeiende orchidee Stromend…

heb een takje met knoppen bewaard gebroken in de eerste lentestorm de bloesem gezien wat bloemen vergaard in de zon van de zomer veel zware buien verkleinden de oogst warm herfstrood bood troost fier staat mijn boom de winter te wachten in rust toch op krachten zij heeft al haar jaarring geschreven in het boek van mijn leven…

jij bracht mij de pluizenbloem een lange adem vol met wensen ik wees jou de holle weg een stilteplaats voor mensen wij lagen op de heuvelrug in vergezicht 0nze kussen kaatsten licht paradijsden zoals de schepper heeft gezegd legden onze schaamte weg ook zonder appel en de slang duurde het niet lang er trok een wolk voor de zon…

U…

zij nam mij mee tot in de hoogste regionen haar stem zong licht een donkere blik deed mij duiken door blauwgroene golven drijven naar het strand haar hand liet zand in zachte tonen door mijn vingers glijden in haar ogen streden woorden van geluk met wat er vroeger was geleden niet alleen verdriet ook hoop en liefde in het lied…

Canossa ik waai jou aan omwervel je beroer ik klop aan laat mij binnen maar je hart verstrengt, ik klop aan laat mij binnen een tweede maal, ik klop aan laat mij toe, vriend… ik klop aan! … alle vier de kamers van je hart zijn op slot mijn Canossa moet ik zeven maal omlopen? op de hoorn blazen? smeken voor…

heb je gezien over de grens een donker gezicht ontsnapte voor even in oplichtend wit hoorde je spreken in oudere talen kon je verstaan in ogen verhalen jij liet me niet gaan greep mijn hand ik voelde slechts kou door tocht van de andere kant in vochtig passeren ik wilde terug voelde in raken hoe zij probeerden zich meester…

ragfijn getekend door een ongekend penseel hemelsblauwe groenen hier en daar een stipje vuur doorzichtig dwalend door mijn geest hier en daar een knopje open vol herinneringen dansend op mijn oog je kietelt in mijn oor even geef je hoop tot je broos en tenger smeltend op mijn tong afscheid neemt van deze bittre wereld…

ik wil je meenemen zonder chaperonne gaan langs de beek door zon beschenen en verwarmd blootsvoets over groen de dauw nog niet verdampt over glooiende heuvels net als jij je blos schenkt mij moed hier op open veld onze eerste zoen zachte bries was getuige je bloesem ontsproot voor mij verblindende schoonheid nam mij…

het brandt in je zie de vonkjes in je ogen lichten je ademt kleine vlammetjes uit een felrode mond vurig zijn je kussen die mij snel doen smelten jouw handen schroeien in een liefdevol gebaar teder mijn koude huid wat koel begon is nu een laaiend vuur liefde in het eerste uur…

samen in de sneeuw de sporen liegen niet wij lezen onze wandeling door maagdelijk gebied geen strakke lijnen die de afstanden verkleinen maar speelse boogjes van en naar elkaar in het snijden lijkt de voetstap te verdwijnen op de platgestampte plaatsen van het land ook stukjes recht waar in samen lopen compromissen zijn gesloten…

Geen titel 17122011a schenk mij je hand en ik leg Venusheuvels tegen elkaar overal waar ik ga heb ik jou bij mij door de vallei der duisternis of toppen der bergen bestormend of vliegend door de lucht boven wolken jouw aanwezigheid is en ik voel mij geborgen je hand bewaar ik netjes in een lade van mijn hart…

Hier lig ik dan Zo voor het oprapen Naakter dan naakt Als van huid ontdaan Zie hoe mijn bloed kolkt Mijn hart zich vergaloppeert Mijn spieren vibreren Omdat jij bent Heb me lief Of laat me liggen Mijn huid groeit vast vanzelf weer aan…

de kristallen karaf in mijn hand schittert schoonheid is het lopende band of krijgt kunst een gezicht zodat ik de kunstenaar kan bedanken voor wat hij heeft verricht wij hebben werken verheven tot leven arbeid moet worden betaald om iets van jezelf aan anderen te geven blijkt alleen in geld nog iets waard…

de koude buitenwacht weeft harde vingers rond een dunne hals, het vriest en alle bomen buigen ons zachte bed geeft warmte binnen streelhanden vol lust, je kust waar al mijn toppen dansen minnespel verjaagt de gram van duizend dode mussen het kussen draagt de kroon, de scepter en een bedelstaf de liefde die zichzelf vergaf en honderd lauwerkransen…

Zo zou het kunnen zijn November op het strand De harde wind zou waaien De woeste zee zou graaien Het zand mijn wangen schuren Het zoute water zou mijn schoenen bijten En ook mijn sokken werden nat, per ongeluk Mijn oren zouden pijn doen van de kou En ik was daar dan met jou…

dagen gaan en dagen komen ochtend, middag avond, nacht opstaan, douchen, kleden, eten en de katten niet vergeten elke dag aan je gedacht lachen, huilen, zwijgen, zingen werk en hobby, fiets en trein gewoon de dagelijkse dingen voor het eten een glas wijn wind en regen, zon en maan liggen, lopen, zitten, staan zomer, herfst, de wind…

jij kent de poorten van de hel het hek met gouden deuren een marmeren trap met zonden geplaveid mensen zo ver de horizon reikt je kijkt ze aan in alle ogen staat begeren nergens berouw verdriet of traan er is geen duivel die ze binnenlaat een bordje met alleen de onverlaat ze schuifelen gezichten in de plooi dat goud blinkt eindeloos…

ik brak de tijd in stukjes stilte reeg ze draadloos tot een wereld rust waarin moeten tijdelijk ontbrak men alle haast vergat enkel oog had voor elkaar in een lief gebaar een hand voldoende was voor goed verstaan de tijd zal helen in koortsachtig verder gaan maar stilte deelt nu ons bestaan…