na zonsondergang
zonder optillen staar ik
naar de stilte van mijn wieg
en beweeg
binnenin
wat komt
is al zo vaak gebeurd en herhaalt
zichzelf in lichaamsvormen
ik roep woorden op tot ruimte
houd ze in mijn handpalm vast
en dood, soms traag,
soms bliksemsnel,
het kind
dat ik in de tijd nooit heb
bemind
Zie ook: http://blog.seniorennet.be/kerima_ellouise/
Schrijver: kerima ellouise, 16 december 2006
hotmail.comGeplaatst in de categorie: psychologie
na zonsondergang 4.8 met 16 stemmen 
804
804
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!