Netgedichten

1958-

netgedicht (nr. 54.046):

Ontwaken

Ik beef, schok, schreeuw, ontwaak.
Een beeld zweeft uit het natte raam,
Er is geen uitweg meer, ik maak
een einde aan uw naam,
gooi een net van taal door het duister
en vang een laatste woord.
Ik knikknie naar het venster, luister:
een vader, moord.

Het is een droom? Nee echt.
Wiens vader? Al mijn vrienden
leven in geluk.
Het is geen droom. Onecht.
Slaafse woorden dienden.
Mijn ziel ging stuk.

... woorden moorden ...

Schrijver: mark
Inzender: mark kuiper, 30 december 2014