Netgedichten over kinderen

netgedicht (nr. 682):

Zijnsvergetelheid

Zij bestaan abstract onstoffelijk
Een bandopname repeteert de straten
Als heldennamen van de stad en

Op schoot mijn brabbelende schat
Die in een tram langs dit verleden scheert
Mijn onbevangen minieme dame

Daar arriveert alweer een stop
Reizigers rond de klaproos schieten op
Slaan haar vertederd gade

Zij heeft de geschiedenis niet in de gaten
Sommigen denken zichtbaar "wat een pop"
Een besje vist uit haar hart wat predicaten

En rept van liefdes' voortgebrachte licht
Voila; zoiets als een verlossingsschema
Wordt en passant het kindsbeen toegedicht