start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (3225)
adel (48)
afscheid (1718)
algemeen (1894)
bedankt (140)
biologie (66)
dieren (689)
discriminatie (111)
drank (219)
economie (72)
eenzaamheid (1426)
emoties (5155)
erotiek (632)
ex-liefde (574)
familie (271)
feest (219)
film (63)
filosofie (2477)
fotografie (118)
geboorte (188)
geld (59)
geweld (219)
haiku (2709)
heelal (246)
hobby (81)
humor (1291)
huwelijk (231)
idool (90)
individu (1088)
internet (85)
jaargetijden (1489)
kerstmis (464)
kinderen (777)
koningshuis (75)
kunst (583)
landschap (449)
lichaam (348)
liefde (9157)
lightverse (1094)
limerick (325)
literatuur (881)
maatschappij (870)
mannen (138)
media (21)
milieu (155)
misdaad (140)
moederdag (51)
moraal (431)
muziek (554)
mystiek (778)
natuur (3021)
ollekebolleke (209)
oorlog (689)
ouders (334)
overig (1314)
overlijden (1212)
partner (219)
pesten (66)
planten (94)
poesiealbum (2)
politiek (334)
psychologie (4075)
rampen (150)
reizen (547)
religie (1228)
schilderkunst (285)
school (101)
sinterklaas (101)
sms (15)
snelsonnet (645)
songtekst (78)
spijt (147)
spiritueel (239)
sport (323)
sterkte (69)
taal (835)
tijd (1471)
toneel (83)
vaderdag (20)
vakantie (272)
valentijn (94)
verdriet (1107)
verhuizen (52)
verjaardag (184)
verkeer (98)
voedsel (142)
vriendschap (541)
vrijheid (855)
vrouwen (400)
welzijn (438)
wereld (537)
werk (154)
wetenschap (140)
woede (183)
woonoord (342)
ziekte (797)

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 66945):

Struikelstenen

De zon die stenen doet schijnen
Dat doet pas op de plaats maken
Ze liggen opvallend in het gelid
met hun facelift van messing

Blinkend tussen doffe materie
worden ze uit de massa gehaald
Reflectie startend als verre flikkering
groeit tot besef als je er bij stilstaat

Iedere nacht reizen er steeds tot ons
die allang in de tijd zijn verneveld
Struikelstenen vertellen over mensen
waar men recent nog sterren op stikte

Het zijn geen scènes uit een horrorfilm
waarin men mensen raciaal bestempelt
vervolgens bestert en vergast
omdat ze zijn wie ze zijn

Ze flikkeren nu onder kalm daglicht
Koele stenen die warm glimmen
Als karma generaties heen wortelt
Ricocheert het ook ver vooruit

In de zon van vandaag verbleken
schaduwen van vroeger en nu
Getekende stenen die binnenkomen
doen er ons alweer bij stilstaan

Schrijver: Eric Vervaet, 16-03-2018

vervaet.delandtsheeratscarlet.be


Geplaatst in de categorie: actualiteit

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 87 keer bekeken

Er is nog niet op deze inzending gestemd.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)