inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 66779):

Struikelstenen

De zon laat stenen schijnen
We maken pas op de plaats
Ze liggen opvallend in het gelid
met hun facelift van messing

Blinkend tussen doffe materie
worden ze uit de massa gehaald
Reflectie startend als verre flikkering
groeit tot besef nu we er bij stilstaan

Iedere nacht reizen er steeds tot ons
die allang in de tijd zijn verneveld
Struikelstenen vertellen over mensen
waar men recent nog sterren op stikte

Het zijn geen scènes uit een horrorfilm
waarin men mensen raciaal keurt
vervolgens bestert en afslacht
als bestempelde beesten

Ze flikkeren nu onder stil daglicht
Koele stenen die warm glimmen
Als karma generaties heen wortelt
Ricocheert het ook ver vooruit

In de zon van vandaag verbleken
schaduwen van vroeger en nu
Stenen met mensen die getekend zijn
doen er ons bij stilstaan

Schrijver: Eric Vervaet, 16 mrt. 2018


Geplaatst in de categorie: actualiteit

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 138



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)