inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 72517):

door mijn ogen

Ik zat eens op mijn knieën voor het raam,
En keek naar witte wolken zonder naam,
Die zomaar hingen in’t blauw geboren,
Stil, in weggewaaide wind verloren,

Een koe dreef door de ogen van een kind,
Op duizend meter in’t blauwe gebint,
Alleen, zonder gras, als een witte wolk,
Alleen, als eentje van een wolkenvolk,

Ik had geen idee wat die koe daar deed,
Waarom zij door het hoge blauwe gleed,
Wat maakt het uit dacht ik in een seconde,
Want ik, ik had haar teruggevonden.

Schrijver: ad nouwens
3 mei. 2020


Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

4,0 met 1 stemmen 33



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)