Netgedichten

netgedicht (nr. 71.625):

Sermoen

Uit het duister kwam de zon opdagen
Haar prille stralen voelden soeverijn
En luisterrijk fluitend klonk er een refrein
Van vogels die het licht weer zagen

Immer zo dartel als hen wilde ik zijn
En net zo gul als bloesemende bloemen
Mij op niets dan mijn schoonheid beroemen
En gratis nectar schenken aan de bijen

Zonder hoop op enige bekroning
Elke toegekende zorgeloze dag
Eenvoudigweg mijn eigen dingen doen

Met een ziel zonder stof of spinrag
Wars van oordeel of gemelijk sermoen
Van de schepping een beloning