inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 10.001):

De Woorden

die de dichter vormen,
dalen af op zijn afroep.

Wat hij opvangt,
noteert hij snel, hevelt
allerlei associaties, hulptroepen
die geruisloos essenties dicteren...

Daar rolt dan wat uit - ja, gaaf uitgedrukt!
Uitgebreid gaat hij anti-occuperen:
heerlijk, hiermee kan hij door.

Zonder z'n luiheid te onderschatten,
borduurt hij voort op wat hij hoort...
Zaak is nu zijn stijl te citeren
als iemand uit een ander land:

'Luister gespitst naar
de kritische conditie tot er
een relaxt idee voor u te pronken staat.
Het zal uzelf en anderen ontspannen
en tot wereldwonderen aanzetten.
Maar laat eerst alles over aan De Woorden -
autoriteiten die het hart bereiken
omdat u iets op uw lever had.'

Verbale expressie, soeverein verpakt.

Schrijver: K.Bladzij, 16 mrt. 2021


Geplaatst in de categorie: taal

3,1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 179

Er zijn 5 reacties op deze inzending:

Naam:
Maxim
Datum:
17 mrt. 2021
Hebben we in elk geval toch zeker ons doel bereikt Kees, met onze openbare les. De teller staat voorlopig reeds op vijftig - en dat n.b. aan de hand van een lastig stukje indringend lezen!
Naam:
K.Bladzij
Datum:
17 mrt. 2021
Goed lezen: hulptroepen die helpen om
de woorden te interpreteren, enz.
Al doende wordt de dichter gevormd,
de woorden gekneed tot de partituur die jij bedoelt.
Daar komen we bij elkaar!
Naam:
Maxim
Datum:
17 mrt. 2021
Toevallig dacht ik in dit geval ook aan een kind.
In tweeërlei opzicht.
De Romeinen noemden hun geesteskinderen niet voor niets hun 'ingewanden'.
Maar ingewanden of niet, ook die kinderen hadden hun bestaan aan de muze te danken.

De woorden als hulptroepen die geruisloos essenties dicteren?
Het zijn juist essenties die hulptroepen in stelling brengen (en of ze vervolgens gaan muiten ligt aan de autoriteit van de dichter zelf, Kees!).
Geruisloos, op rijm gezet, maar niet als een stapel grammaticale taalbouwsels die, ontzenuwd, ontredderd en ontheemd als een wees te vondeling worden gelegd.

Wat was er eerst?
De verbeelding schuilt in de woorden die de dichter zelf boetseert en bewerkt tot een sluitend akkoord ontstaat. Dan is hij als de componist die, al vijlend aan de klanken in zijn hoofd, de noten rangschikt in de partituur van zijn sonate.
Naam:
K.Bladzij
Datum:
17 mrt. 2021
Het speelgoed inspireert het kind.
Waarna het kind op 'de wereld' ingaat.
In die volgorde komt mijn vers tot stand. Onderga 'het dalen' van de versregels, Maxim. Denk aan de bijbelse duif die nederdaalt.
Inspiratie komt van hogerhand!
Naam:
Maxim
Datum:
17 mrt. 2021
Beste Kees,
Hoewel dit origineel klinkt en authentiek gearticuleerd
permitteer ik mij een kleine correctie.

Het zijn niet de woorden die de dichter vormen, maar omgekeerd!

Poëzie is inderdaad
een daad
en wel van de allerindividueelste expressie.

Al zegt de Bijbel
'Eerst was het woord'
de god van Kloos was niet de god van het woord,
maar een gave
om ideeën
als rondzingende gedachten
op het 'kairosmoment'
met de juiste timing
bij de lurven te pakken
en in ritmische klanken
te gieten.

Vormloze, niet-vaste-vorm gedichten
zijn voor mij geen gedichten,
maar 'nog niet' gedichten:
vrije, prozaïsche gedachten.

De macht die hem vormt
bestaat niet uit woorden,
maar uit onzichtbare muzische krachten die hem inspireren.
Dan, als hij aan het vormen en schikken slaat
verricht hij een daad.

...Maar ik weet nu al dat de heer Borgdorff daar het zijne van denkt. De gedachten zijn gode zij dank vrij, beste Kees!...

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)