inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 10.001):

MEMENTO MORI

honderd jaar tussen onze blikken
we kijken elkaar aan op de schaarse foto's
het verhaal tussen
de regels proberen te zien
aan minuscule details

melancholie is
niets anders dan verlangen
dat de digitale doden
een gelukkiger leven
leden in de
hun toegewezen
frames

en dat alles af te leiden
uit het kwieke lopen
de opgewekte blik
het kokette staren
naar het zwarte oog

maar je weet
de treinen ontspoord
de huizen verbouwd
het vlees van de botten gevallen
de fotoalbums spoorloos verdwenen
alsof de ruimte niet ontledigd
de tijd in stukken gehakt
door hun adem en hartenklop
hun levensrecht
ontstolen aan de tijd

de atomen opnieuw geschud
voor een nieuwe kans
memento mori

... Dit gedicht ontstond toen ik een filmpje van meer dan honderd jaar oud zag op YouTube.
Je weet, de mensen uit deze zwart-wit film zijn inmiddels allemaal overleden, bestaan niet meer, evenals de gebouwen, treinen, huizen die te zien zijn.
Maar toch hebben ze bestaan. De bouwstenen zijn nu anders gerangschikt, het leven vernieuwt zich steeds en gaat eeuwig door. Memento Mori: gedenk te sterven... ...


Zie ook: http://twoballoons.123website.nl/

Schrijver: Simon K., 22 jun. 2021


Geplaatst in de categorie: tijd

4,2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 39

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)