inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 10.001):

Weergaloos groen.

Ze knipt mijn haren voor de spiegel
en weet nog van barmhartigheid
haar handen werkzaam en lieflijk
zoals zij was in die vroege tijd,
toen wij als jonge wilde honden
elkaar besmuikt verkenden.
Wat waren wij toen ongeschonden.

Haar ogen bleven weergaloos sprekend
en zelfs beloken van het helderste groen.
Wat heeft de tijd onze liefde vertekend
nu we drijven naar het laatste seizoen.

Schrijver: koen Goovaerts
27 sep. 2021


Geplaatst in de categorie: liefde

4,7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 81

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)