Netgedichten

netgedicht (nr. 87.598):

nachtwacht

de schaduw spiegelde haar gestalte
dat misleidde mijn beeld van haar zijn
het moest meer zijn dan het waarneembaar gehalte
dat zij alleen droeg door de donkere steeg,
het zwakke licht bewoog haar lijfelijk lijn

het had haast iets liefelijks, ware het niet
dat de diepe stilte tussen de huizen
van een andere andere werkelijkheid getuigde;
ik hoorde mompelend ruizen

mijn keel kneep zich ietwat samen
en ik verscherpte mijn waakzaamheid
om de hoek, verder op, zongen soldaten
in de kerstnacht tot bidden bereid

het knuffelend stel was vertrokken
het hoorde mij naderkomen
zag nog wel dat ze voort renden op grijze sokken;

ik keerde me om, en bleef veilig dromen