Netgedichten

netgedicht (nr. 87.818):

Vertier

De wilde polders zonder mijn ziel kennen
De drift van hun bewoners.
Zomaar kan niet bestaan hier
Omdat het voor mij volbracht is.
De mensen slapen niet
Samen met het veld, de regen en elkaar.

Waar wil ik zijn nu, in de stad zonder wind
Zonder jouw stilte en stem.
Wat zal er nu nog de leegte vullen
Die mijn wezen achter zich verbergt.
Ik zie de kracht van de polder in harmonie
Zonder te denken.

Dat kan ik niet.

Hersenspinsels overheersen de spiegel
Waarin niets verschijnt.
De stad is vol van zelfvertrouwen
Dat zijn leven bemantelt.
Hij blijft niet staan in haar vertier.
Onze bewoners vertieren niet
Nooit is het zomaar zonder doel.
Wie kan me helpen?

... Het gaat over de stad met al zijn verleidingen en het rustige platteland, waar het leven helemaal anders is en waar ikzelf op zoek ben naar zingeving na een carrière als arts in de stad ...

Zie ook: https:// geen website

Schrijver: Hans Antonneau
5 januari 2026