Netgedichten

netgedicht (nr. 87.926):

Alleen in mezelf wonen

Alleen in mezelf kan ik wonen,
de plek, mijn onderdak,
eigen warmte bij de haard,
daar wordt mijn hart
door geen stormwinden meegenomen.

Alleen in mezelf kan ik wonen.
Door de ramen van mijn lijf
zie ik de aarde, weilanden,
bossen, beken, zeeen
groen in 1000 kleuren
maar vooral regenbogen.

Het levensspel?

Het moet schoon zijn, heel schoon.
'K zou het anders niet zo missen
of kan ik mij vergissen?

Soms...
schuilend in mijn binnen
omhelzend teer mijn eigen schouders,
rond en koel in liefkozing.

Soms...
wil ik wel kussen
wat niet is te sussen.

Mijn hand zou aanraken
voorzichtig
bang dat ik mezelf zie blozen
of
woorden zuchtend uit mijn mond ontwaken.

Alleen in mezelf kan ik woorden schrijven,
mijmeren, achteloos, zachtmoedig
dichtend uiten,
armen die troost omsluiten,
ontkleed en bloot
als een dood-gewaaide vlinder
gedragen door mijn adem
tussen het geritsel van mijn dromen.

Soms ...
wild vertederd, hart en innig
vergeef, vergeet ik
als herinneringen
die vervagen in geruis.

In waanzin verdwijn ik,
verlies ik mezelf
en word die ander.

Ze weet...
Alleen in zichzelf kan ze wonen.