Netgedichten

netgedicht (nr. 87.992):

diepgang

mensen waarvan je houdt
verlaten je, zo toont het bestaan
tussen verliefd raken en waarover je rouwt
gaat veel moois voorbij, je raakt begaan
totdat het lot een andere wending neemt
en aan herinnert dat je vaker bent ontheemd

toch draagt het ademen je naar verder
waar eerst wel iets een plaats moet vinden
verdriet en geluk zorgen voor rijpe druiven
die zich ook maar voor een seizoen verbinden
het ligt besloten in het wezen van de natuur;
niets in blijvend maar men mag er wel aan snuiven

de tijd verkort met de jaren.
in de jeugd kan men dit nog niet verklaren
dat de toekomst zich samenbalt tot een dag
tot een overblijvend moment.
over de weg naar daarnaar toe is veel geschreven;

de vergankelijkheid wordt voor wijsheid aangewend