Netgedichten

netgedicht (nr. 88.049):

Omdenken

Ik zou vaker willen zwijgen,
en gedachten laten opgaan in witte rook
of antwoorden zonder pen beschrijven
waarin mijn lichaamstaal kan beklijven

De ander is van nature ingetogen, waar liefde geborgen is
in een ruimte van trouw en tonen van gelijkwaardigheid
Waar men elkaar steunt in daden, als nagenoeg familiair
en men gelooft in het onuitgesprokene, in oprecht Zijn,
Men is. Als een uitstaande ster

Ik zou zo veel willen zeggen, maar dat kan aan de ander knagen
en leer door de tijd heen mij te hechten aan wat is,
geuit in geringe taal
Het vraagt openheid en ook minder voor jezelf vragen

Daarbij helpt genegenheid en vertrouwen in een voortdurend
op daden gericht onuitgesproken andermaal
gekoesterd in een tabernakel;

Zo spreekt een oud verhaal