Netgedichten

netgedicht (nr. 88.086):

Op de hielen getrapt

Ik ben als de dood
en ren hard weg
maar de angst is sneller
en trapt mij op de hielen.

Struikelend dender ik voort
en gejaagd praat ik
mijn mond voorbij met woorden
waar niemand op zit te wachten.

Het gaat maar door
in een niet te stuiten drift
rollen ze over elkaar heen
Ik vergeet ze een voor een.

Onrustig sluit ik me op
in mijn sterrenhemel van gedachten
gevangen tussen twee oren
achter een gapend gat.

Gevangen in verstilde beelden
resten slechts lege woorden
verloren in een waas
van reukloze mist.

Rusteloos levend
verzadigd, maar koortsig
uit plichtsbesef
nader tot het uiterste.

Ik sta er gekleurd op
in een chaotisch tafereel
mijzelf kennend
en anderen nog minder.

Van vlees en bloed
als mens geheten
in het tijdelijke nietige bestaan
de geest niet te vergeten.