Netgedichten

netgedicht (nr. 88.127):

Het vergeten lied

We hebben de grond verdeeld in vakken,
met kiezels in de klei gekrast: 'Dit is van mij.'
De torens stegen, de muren werden dikker,
terwijl we de stroom van de beek in beton dwongen,
denkend dat we de taal spraken
omdat we de namen hadden bedacht.

God, wat waren we luidruchtig.

We renden met de kin omhoog,
starend naar satellieten en verre vuren,
terwijl de modder aan onze schoenen
al lang niet meer werd herkend.
De oude verhalen — die stroperige, trage woorden —
lieten we in de berm liggen als oud vuil.

En nu? Nu kraakt de stilte.

De wind hoeft niet te schreeuwen,
dat doet hij nooit. Hij wacht gewoon.
Hij boog vroeger al mee,
lang voordat wij besloten dat wij de maatstaf waren.

Het water klopt nu tegen de kades,
niet boos, maar onvermoeibaar,
zoals een hartslag die we weigerden te voelen.

De bergen ademen nog steeds,
ook al ruikt hun adem naar onze uitlaatgassen.
Ze zijn er niet voor ons, ze zijn er gewoon. Met ons.

Het is geen kwestie van begrijpen.
Het is een kwestie van eindelijk je mond houden,
je knieën in het gras drukken en horen wat er al die tijd al was.