Netgedichten

netgedicht (nr. 88.156):

Huisbezoek

Het is bijna zoals vroeger.
De stoel staat nog in de stand van jouw rug.
De geur van je haar hangt in de gordijnen,
een vlek die geen wasmiddel erkent.

Dan besef ik wat je bent geworden:
een fragment.
Een splinter in mijn oog
die ik niet wil weg knipperen.

De kamer is overdag te groot.
Het licht valt op vaste uren binnen
en raakt telkens dezelfde lege plekken.
Er is niets verschoven.

Ik blijf buiten tot de lantaarnpalen aangaan,
tot mijn adem zichtbaar wordt in de kou.
Dat is tenminste iets
dat vorm heeft.

De buurman staat bij de heg.
Hij stelt de vraag die hij geoefend heeft.
Ik kijk naar de ramen. Ze zijn zwart.

“Ze is naar huis,” zeg ik.
Hij knikt.
Dat is voldoende.

Ik loop de oprit op.
De sleutel past nog.
Het slot draait zonder weerstand.

In de gang sluit ik mijn ogen.
Daar ben je weer.
Er gebeurt niets.
Ik blijf staan.