Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.161):

Als het moment nadert

als de winter bijna als het ware voor mijn ogen ontdooit
en tevens in mij het verlangen naar de lente een zaadje legt
leef ik thans in een onwezenlijke atmosfeer

ergens is de mens in zijn bestaan gekooid
immers men is in wezen sterk, doch ten einde kwetsbaar, teer
en vertel niets nieuws, het wordt alom door velen uitgelegd

plots komt er een moment dat iemand van het licht wordt beroofd
hetgeen niet onnatuurlijk is,
neen, daartegen heb ik geen enkel verstandelijk verweer
maar als een persoon die ik oprecht liefheb te vroeg wordt geroepen
dan ervaar ik weer de weg met een levende onzekerheid

en voel ik nog duidelijker de machteloosheid in mijn bestaan
ook al is het sterven een alledaags en natuurlijk gegeven;

het snijdt diep in mijn hart als ik zo iemand moet laten gaan