Schemer
De zon komt op
Het licht jaagt op de schaduwen.
Volg!, in de schemer het lijnen spel.. daar fluisteren, daar fluistert..
hoor! je weten is er, je weet..
ik zie je.. ik kijk mee.. tussen twee tijd momenten in.. bezinning en verheldering..
lijnen spel, buigen, tijd kromt boogt tussen zon op.. en onder, de
lijnen duidelijk lossen weer op als wolken aan het roze rozengordijn.. ijl..
tijdelijk.. net herkent.. een dag vergaat..
oh, schemer ik zag je.
Weer geen duidelijk antwoord op een noodzakelijke vraag.
Duurt de Winter, edoch treed de lente aan ?
Vrolijk breekt de koude, helder het nieuwe weer
Weer een dag zonder antwoord en zo gaat nu elke keer.
Schemer wat zeg je, ik hoor je fluister
En de Stilte.. wat moet ik er mee..?
Kraakt het ijs de verwachting zo al zacht
De Rivieren ver trekken op, overvloed als een vloek
overvloed als een zegen, te weinig of te veel regen
Waakt u, ontwaakt u, ontwaakt nu
voor de droogte.. voor een nat vertrek
vertrokken heen gegaan..
... Vul maar in, de leemte die het bied.. ...
Schrijver: Herauthon, 7 februari 2026
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: mystiek
ontwaak
136
Er zijn 3 reacties op deze inzending:
Zij wandelt door de nacht waar sterren zwijgend tolken
Haar schild waakt stil, hoog boven het bestaan
En in de nevelrust blijft haar adem gaan
Ze rust in mist, gedragen door het grijze
Tot stilte breekt en donder haar doet rijzen
Ontwaakt het vuur, de vrede wijkt ervan
Dan speelt de wraak haar oude hemels plan
Onweer en vuur, rood brandt de hemelrand
Zij grijpt het licht en houdt het in haar hand
Waar twijfel valt en duisternis zich sluit
Spreekt zij het oordeel uit
Gehoor gegeven aan machten zonder jaren
Gezegend door wat ouder is dan dagen
In heilig vuur, gekoeld door zeven zeeën
Wordt zij opnieuw geboren uit ideeën
In magma’s schoot, bij breuk van oude tijden
Kwam zij tevoorschijn om de grens te scheiden
Haar ogen zien wat niemand zien kan of wil
Het schild leeft mee en blijft nooit stil
Onweer en vuur, rood brandt de hemelrand
Zij grijpt het licht en houdt het in haar hand
Waar twijfel valt en duisternis zich sluit
Spreekt zij het oordeel uit
Breekt zij vervreemding, keert zij wat ontaardt
Maakt zij de sterveling opnieuw vergaard
Niet langer verloren in het eigen gericht
Maar verbonden aan het licht
Onweer en vuur, de hemel splijt uiteen
Geen ziel staat in het oordeel nog alleen
Waar angst verdwijnt en waarheid open ligt
Verbindt zij mens en licht
Breekt zij vervreemding, keert zij wat ontaardt
Maakt zij de sterveling opnieuw vergaard
Niet langer verloren in het eigen gericht
Maar verbonden aan het licht
Onweer en vuur, rood brandt de hemelrand
Zij grijpt het licht en houdt het in haar hand
Waar twijfel valt en duisternis zich sluit
Spreekt zij het oordeel uit
In magma’s schoot, bij breuk van oude tijden
Kwam zij tevoorschijn om de grens te scheiden
Haar ogen zien wat niemand zien kan of wil
Het schild leeft mee en blijft nooit stil
Gehoor gegeven aan machten zonder jaren
Gezegend door wat ouder is dan dagen
In heilig vuur, gekoeld door zeven zeeën
Wordt zij opnieuw geboren uit ideeën
Onweer en vuur, rood brandt de hemelrand
Zij grijpt het licht en houdt het in haar hand
Waar twijfel valt en duisternis zich sluit
Spreekt zij het oordeel uit
Ze rust in mist, gedragen door het grijze
Tot stilte breekt en donder haar doet rijzen
Ontwaakt het vuur, de vrede wijkt ervan
Dan speelt de wraak haar oude hemels plan
Ze leefde in de lucht, verborgen in de wolken
Zij wandelt door de nacht waar sterren zwijgend tolken
Haar schild waakt stil, hoog boven het bestaan
En in de nevelrust blijft haar adem gaan
- De mp3 is beschikbaar -
je gedicht is een behoorlijk rommeltje
kom op, poëzie is meer dan
halfslachtig woorden neerkwakken
verklaart u de oorlog
of sluit u vrede?