Netgedichten

netgedicht (nr. 88.350):

Dit leven

Ik ben geboren in een houten bed
het was toch altijd dikke pret
al had ik lege handen
mijn ouders hielden van mij
ook al was het soms koud, we waren vrij

Ik speelde in de regen en bij zon
bij mensen die lachten
soms ook zwegen
ik zocht letters, tussen pluis
en zinnen die klopten, zoals vroeger thuis

Toen kwam jij, mijn geliefde
ik zag je gaan
jouw lach was als een raam
dat wijd open ging staan
jouw hand in de mijne
als veilige haven waar niemand dwong
maar vrijuit liet gaan

Nu zit ik naast je met grijs haar
en handen rimpelig als een kaart
we zien verwonderd ons gezicht
en weten met onze ogen dicht
elk lachje uit ieder hoofdstuk uit ons leven

Onze kinderen, ons huis, onze dagen thuis
al mijn wensen zijn vervuld
stukje bij beetje zonder goud
eretitels of grote glimmende gouden bekers
maar vertrouwd in het spoor van ons verleden

Stilte
zong voor ons
vol liefde in de lucht
met licht
als bliksem
in vogelvlucht

Geluk was nooit het einde
we waren altijd onderweg
vol liefde en vertrouwen
en als ik nu sluit
sluit ik met een glimlach
want ik weet
ik blijf eeuwig van je houden

En het verleden van mij
zou niet mooier kunnen zijn
zonder jou aan mijn zij…