Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.441):

Mijn kind

Mijn handen weten hoe ze moeten wiegen
hoe ze moeten strelen
hoe ze moeten troosten, fluisterend zacht
hoe ze een koortsig voorhoofd
koelen in de nacht

Mijn oren waren afgestemd op de melodie
het lied van je zachte ademhaling
ritme dat rustig gaat
maar die dag…
die dag was de lucht van lood

Kinderen horen niet te sterven
ze horen te rennen over de stoep
ze horen modder aan hun knieën te hebben
lachend en dromend over regenbogen
met spannende verhalen in hun ogen

Nee, kinderen horen niet te sterven
ze horen vragen te stellen
antwoorden te vinden in vlucht van een vogel
dromend om al wat komen gaat
met ondeugende gedachten op het gelaat

Kinderen zijn geboren voor wonderen
het eerste lachje, het eerste woordje, het eerste stapje
het eerste loopje aan de hand
niet voor leren van grammen in as
niet voor afwezigheid van sokjes in de was

Kinderen zijn geboren om te leven
om liefde te geven
om te groeien als bloemen in de natuur
niet om weg te kwijnen
uur na uur

In de diepste nacht,
als de pijn een zwart gat is dat alles opslokt
voel ik niets, geen troost, geen vrede
alleen woede die zegt dat liefde te groot om zo te eindigen
zo jong, zo oneerlijk, jouw ster was te helder om te gaan

Trots draag ik je foto nu met mij mee
licht als veertjes strooi ik je rond
tijdens mijn leven zal ik altijd naast je blijven staan
niet om het te verhullen of op te vullen
maar om nooit te vergeten…