Omgekeerd Morgenrood

In de laatste greep van nacht, nog koud als marmer op mijn huid,
voel ik hoe dauw mijn vingers kleeft, plakkerig en kil als tranen die niet vallen.
De aarde ademt traag, een zucht die door mijn borstkas glijdt,
en in die stilte proeft de lucht een bitterzoete smaak van mos en oud verdriet.

Dan flitst een schaduw voorbij – wat was: een hand die ooit de mijne warmde,
nu slechts een echo in het gras, een bloem die gisteren nog lachte, nu verdord.
Het licht kruipt nader, goud maar scherp, als vingernagels over steen,
en raakt de rivier die huivert, rimpelt in een koude kus van vuur.

O, hoe verrast dit breken mij: geen zuivere dageraad, maar omgekeerd,
waar schaduwen dieper worden juist als zon de hemel kust.
De wind draait, brengt een geur van verre regen mee,
en laat mijn huid tintelen alsof hij rouwt om wat voorgoed verdween.

Toch, in dat ene ogenblik van licht dat alles keert,
ontwaakt een zaadje diep in mij – klein, stil, onzichtbaar warm.
Het fluistert: alles keert weer, al is het nooit meer hetzelfde meer.
En zo blijf ik staan, tussen kou en gloed, met hart dat klopt in stil verzet.

liefde

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 1 stemmen 18