eigenwaarde

ik dwaal in het bos
en loop van boom naar boom
zoek achter ieder haar schim van gister
het is niet enkel knippen en los
nee, niet alles is te vangen in een droom


ik ruik aan de struiken rondom
en tracht de geur op te snuiven
immers niet alles verlaat het hart
niet elk verlangen
gaat op weg, alleen op pad
neen, wat zuiver is, is niet besmet
niet alles wat was
klopt men zomaar uit een zachte mat


het geeft maar aan dat ik besta
uit kanten van goed en ook soms koud als steen
het is zoals ik wisselend in mijn gevoel sta
mijn ziel is puur, mijn hart oprecht
maar ik blijf die ene,
en het aardse heb ik met ieder gemeen, te leen

en leid derhalve ook aan eigen mistig onrecht

mens, aards

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 3 stemmen 20