Onmogelijke Materie

Zij liep op een markt, tropisch warm in zuidelijke contreien
vol kruidige geuren en angstige dierengeluiden
toen haar blik werd getrokken, naar een man, gekleed in smoezelig wit
in ‘t middelpunt van licht, dat hem van boven bespotte
bezat hij geen toverfluit, slangenmand of vliegend tapijt
op hobbelige kasseien stond een stoel, in alle eenvoud, zonder doel

De donkere ogen van de man doorboorden haar gezicht
waarin hij diepe poelen vond
terwijl hij met een handgebaar
heel zacht en rustig, de stoel omhoog liet zweven
langzaam en licht als een veer
alsof de zwaartekracht niet deerde

Zwevend in de lucht, hing de materie
als onmogelijk, doch simpel wonder van hout
cirkel draaiend, tussen ’t marktgedruis
zij keek ernaar, in ademnood
verdween de wereld om haar heen, ‘t was alleen die stoel en hij
en zij, die ademloos naar hem stond te kijken

Het duurde, al bij elkaar, niet langer dan twintig seconden
maar ‘t was pure magie
open en bloot in ’t daglicht, iedereen kon het zien
de stoel daalde neer, hij zette het keurig terug op de grond
en knikte daarbij vriendelijk naar haar
met een klein gebaar, een knipoog, was ‘t klaar

Het duurde een aantal tellen voordat de betovering brak
en ze riep; Hello monsieur, ze liep naar hem toe
om hem te vragen hoe, wilde antwoord op haar vraag
maar hij liep weg, verdween alras achter de gekleurde kraampjes
alleen de stoel bleef staan, als stille getuige, dat er iets was gebeurd
iets wat niet kon zijn, iets waar niemand erkenning aan gaf

Sindsdien, op elk plein, in elke lichtstraal, zoekt ze hem
de man, die haar wereld met een stoel verstomde
hij die haar liet zien dat vrijwel alles mogelijk blijkt
ook als het natuurkundig onmogelijk lijkt...