Netgedichten

netgedicht (nr. 88.607):

Zoete oorlog

De tafel kent ons.
Krassen waar woorden vielen.

De deur weet
hoe hard liefde kan klinken.

We waren jong.
Niet onschuldig.

Soms zocht ik warmte
waar jij niet was.
Misschien jij ook.

De nacht
heeft nooit iets verraden.

Nu drinken we koffie
in dezelfde stilte.

Jij kent mijn streken.
Ik jouw zwijgen.

De maskers
liggen ergens in een kast
die we niet meer openen.

Soms denk ik
dat liefde niets anders is
dan blijven.

Blijven
wanneer het vuur kleiner wordt.
Blijven
wanneer de oorlog stilvalt.

En ergens
onder de vloer van dit huis
brandt het nog.

Onze zoete oorlog
blijft gewoon doorgaan.

Langs de zon.
Langs de maan.
Tot de ochtend
ons weer vindt.