Netgedichten

netgedicht (nr. 88.611):

Schermstof

Hij zit daar, gebogen,
vingers langs glazen kusten
waar geen golven meer slaan.
Zijn ogen zijn lampjes in de nacht,
zijn gedachten scrollen voorbij
van drama naar Dopa-Mine.

Een junk zonder naald,
een gebruiker zonder roes,
maar zijn fix is een feed
die nooit opdroogt.
Hij daalt in een schacht van licht,
hakt kleine vonken uit zichzelf,
en proeft het stof op zijn lippen.

Hij jaagt de verveling niet weg,
hij legt haar neer als een hond
die gromt in zijn slaap.

Misschien droomt hij
van zand tussen zijn tenen,
van een gat in de tijd
waar niets hoeft, niets hoeft, niets hoeft.
Misschien. Maar hij swipet verder,
dieper,
tot hij zichzelf ziet
verder verdwalen
in een hemel zonder wachtwoord.