Bergtop
Vertel me niet alles.
Laat de zwartste bladzijden
maar dicht.
Sommige dingen
moeten stikken in hun eigen inkt.
Ik vraag niet naar je hel.
De brand in je hoofd
hoef je me niet uit te leggen.
Dat schurende
na-na-na-na
van gedachten
die tegen de binnenkant van je schedel slaan
als vliegen tegen glas.
Je zit hier
alsof je al half verdwenen bent.
Je bent een eiland
zonder deur.
Een vesting
waar de brug is weggerot.
Je vraagt niet om hulp.
Trots is een hard soort steen.
Ik ga je niet laten wegzakken
in die stille zee van jezelf.
Niet omdat ik je bezit.
Omdat ik zie
hoe dicht je bij de rand zit.
Je denkt dat niemand het merkt.
Maar ik zit hier.
Op dezelfde rots.
Wind in mijn gezicht,
grind onder mijn handen,
vlak naast de afgrond
van jouw hoofd.
Je hoeft niets te zeggen.
Ik ga nergens heen.
Zelfs niet
als jij springt.
12 maart 2026
Geplaatst in de categorie: psychologie
emotie
175
Er zijn 9 reacties op deze inzending:
Dank voor je woorden.
Het voelt goed om een toon te vinden
waarin leren van elkaar mogelijk is,
zonder dat iets afketst op rol of overtuiging.
Mijn intentie is zelden de lezer te raken met een trucje.
Wat ik probeer, is vast te leggen wat beweegt in mij,
en soms wat ik in anderen zie,
zonder dat ik altijd helder maak wat ‘essentie’ is.
Misschien is dat een beperking,
maar ook een manier om te luisteren
naar wat woorden kunnen laten voelen,
zonder dat ik het volledig benoem.
Ik waardeer dat je dat ziet als stem,
en ik hoop dat we verder kunnen spelen
met tonen, stiltes en wat tussen regels stroomt.
deze open reactie verbaast mij
in positieve zin
hopelijk vinden wij een goede toon
zonder de voortdurende hoon
om met en van elkaar te leren
als jij wat meer tijd nodig hebt
voor een passende reactie
zal ik zo strak nie' op de klok letten ; -)
in de kern bevalt jouw stem mij zeker wel
alleen ontgaat mij soms de essentie
of heb jij niet de pretentie de lezer te raken?
Misschien ben ik inderdaad rolvast.
Misschien ben ik altijd ik,
ook in mijn woorden,
ook als ik iets probeer te begrijpen
dat niet van mij is.
Ik geef soms geen kruimeltje terug,
niet omdat ik het niet wil,
maar omdat wat in mij opkomt
nog steeds in stilte moet landen
voor ik het kan teruggeven.
Is er verschil tussen een dichter en een psycholoog?
Misschien.
De dichter observeert, vangt, verplaatst zich.
De psycholoog luistert, onderzoekt, probeert te helen.
Maar soms overlappen ze: beiden kijken
naar wat beweegt, ook als het onzichtbaar blijft.
Deze site?
Een plek om te leren, ja.
Niet alleen van andermans woorden,
maar van de speling tussen wat
gezegd wordt
en wat gelezen wordt.
Dus misschien zeg ik niets,
maar luister ik wel.
En probeer ik, op mijn manier,
te begrijpen wat er gebeurt
in het hoofd van een ander
of in die van mij.
je blijft zelf,
als jíj überhaupt bent,
ook in je commentaar
behoorlijk rolvast;
de luiken blijven dicht,
geen sluimer van gevoel komt eruit.
Noch schemert er een kruimeltje,
één pluisje maar,
van wederkerigheid door
jouw woorden;
alles ketst af
op een maf soort overtuiging.
Ja, je antwoordt,
maar je zegt niks.
Is er, volgens jou,
een verschil
tussen een dichter
en een psycholoog?
Zo ja,
wat is dat dan?
En,
zie jij deze site ook
als een plek om te leren?
(poging 2 van dit bericht)
Als een dichter alleen mocht schrijven wat hij zelf is, zouden de meeste boeken wel heel dun worden.
Soms is schrijven gewoon proberen te begrijpen wat er in een ander hoofd kan gebeuren.
lijkt mij een zinnige bezigheid waarbij
een groot emphatisch vermogen
onmisbaar is,
tenzij..
..en dat is waar jij,
en jouw reacties door de tijd,
om de hoek kijken komt,
waar jij ook nu weer
om de hete brij,
de prangende vraag,
breit:
wat zijt gij,
en wat is Uw motief?
Zou je dat een akelige gedachte vinden mocht ik dat perspectief verdichten?;)
maar/en/dus het brengt me wel
tot de kernvraag bij jouw werk:
probeer je het perspectief van
een psychopaat te verdichten
of...?