Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.670):

Vriendschap

Meneer Jansen zag een aapje dat tussen
de struiken lag te pitten. Hij aaide zachtjes
over zijn harige rug en toen het wakker
werd sprong het vlug op zijn schouder,
waarop het honds getrouw ging zitten.

Meneer Jansen bleek van het diertje gecharmeerd,
dit was absoluut niet verkeerd. Dit gaf kansen
met goud vergulde randen. Rijkdom op godvergeten
stranden. Met dollartekens in zijn ogen, leerde hij het
dier dansen, koppeltje duiken en springen over ‘n touwtje.

Toen kon de show beginnen!

Daar stond hij, midden op het marktplein
als dikke deur, een volleerd circusdirecteur.
Het aapje vertoonde zijn kunsten, zijn voetjes
tikten, het handje zwaaide en het publiek
juichte, terwijl het andere handje graaide.

De menigte sprong verheugd op de grond, ze
wilden meer, nog een rondje! en het aapje danste
en danste... Het bleef dansen tot het niet meer kon.
Toen viel het plots stil... het was gedaan, zijn hartje
was stil gaan staan, het kon al dat gedans niet aan.

Vanaf die dag zat Meneer Jansen alleen thuis,
geen gezelschap meer in huis. Geen kraaiende lach,
geen zachte apen rug, geen gewicht meer op zijn
schouder. Hij miste het aapje, dag en nacht, zat
met gebogen hoofd, want hij had veel spijt.

Hij was zijn vriendje kwijt. Nu was zijn leven
ook gedaan, hij kon net zo goed de pijp uitgaan.
Achteraf waren de centen dit niet waard. Hij zou alles
teruggeven om het aapje nog een keer te aaien,
maar hij kan de tijd niet terugdraaien.

Het aapje danst alleen nog in zijn dromen,
vrij in het bos, bij de maan tussen bomen…