geluk is weer herboren.

De Lente-oogst
​O, ’t ritselen van de bladeren klein,
zo bange voor de regen,
die wachten op de zonneschijn
en Godes milde zegen!
De schaapjes in de groene wei,
ze grazen vroom en blij;
hun wolleken is pas geschoren,
’t geluk is weer herboren.
​Hoort! ’t Zoeven van de raderen gaat,
langs ’t blauwe veld van water,
waar ’t zoute schuim de duinen slaat,
met vrolijk golfgeklater.
Zij rijden snel, zij kijken niet,
naar al wat ’t oog hier ziet:
de zee die geurt, de wind die zingt,
en door de ziele dringt.
​De botjes op de takken groen,
ze durven nauwelijks open,
totdat de warme lentepoen
hun vrees heeft weggedoopt.
’t Is al gekweel en vogelzang,
de winterduur was lang;
nu spreekt de Heer uit blad en riet:
“O mens, vergeet Mij niet.”

geluk

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 40