inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 88.678):

Hoopvol

Ik hoop dat je stilte vindt
die je hart niet verstrikt.
Dat je een stukje paradijs voelt
terwijl mijn aanwezigheid langzaam oplost.

Je voeten drukken plassen
die zich vastbijten in de aarde.
De lucht hangt laag,
zwaar van onvertelde woorden.

Een tak krast als een nagel
over de huid van de wereld,
een vogel glijdt weg zonder terug te kijken.

Ik blijf staan,
rek me uit in de kou,
voel iets breken waar ik niet bij kan.

Als jij verdwijnt achter de horizon,
blijft er alleen een trilling
die niemand opmerkt.

Schrijver: Nathan
20 maart 2026


Geplaatst in de categorie: afscheid

3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 22

Er is 1 reactie op deze inzending:

R.E.N.S., vandaag
Vakwerk,
hoe je het begrip 'hoopvol' uitkleedt
tot er slechts een (t)rilling overblijft
die niemand opmerkt.

reageer Geef je reactie op deze inzending: