Netgedichten

netgedicht (nr. 88.719):

Retromorfose

Zo lang en onstuimig heb ik het
zelfs in mijn gouden gloriejaren never gehad als het ware

Een jonge god, een verwilderde
sater
een satansdichtende spinvis
op het droge
een titaan van het zuiverste
water
een kronos een gladiator
die het tegen Poseidon
durft op te nemen

een nemo een Oudeis
een neo-Odysseus?
een verwilderd uitziende
avonturier
duizendlistige missie volbrengende zeegodbedwinger scheepsrampsurvivor

na jaren d'amour
van godinnen en nimfen
ten leste aangespoeld
op het land der Phaiaken

waar Nausikäa
als prinses hem geleidt
naar het paleis en zijn
thuisreis naar Ithaka

waar de retromorfose
van Pallas hem wacht
de truc met de bedelaar

die Penelope
na twintig jaar
zonder troebele spiegel
in de zachte, oprechte ogen
terug ziet..

Zo lang en hovaardig
goedluimig trotsdragend
heb ik het zelfs in mijn gouden gloriejaren
never gehad als het ware