Brief aan de ontdekkers - II
Stroomafwaarts,
met open monden
kauwden we de wind,
slokten lege wolken,
gooiden kiezels
kei – op – kei – op – water.
Nu staren hoge schoorstenen
naar de verstilde dam.
Het baken op de krib vertelt:
Mithras is verdwenen.
Zijn speelstok vastgeprikt
op hologige grondels.
Fietskadavers neergesmeten
roesten in het gras
misbaksels, los gestapeld,
verzanden weer in klei.
Een matras verdwaald.
Retentiegebieden stromen,
stammen dolen, halen vuur -
uit zwervende elzenbomen.
Wachten op de kus
van Hercules en Magusanus.
Op rode akkers, omgeploegd
schieten wilgentenen,
tussen opvliegende ganzen.
... Magusanus is de correcte spelling. ...
Schrijver: Van Xanten25 maart 2026
Geplaatst in de categorie: taal
geschiedenis 2.5 met 4 stemmen 
199
199
Er zijn 2 reacties op deze inzending:
En om helemaal precies te zijn: Magusanus, Een Bataafse god inderdaad.
De Romeinen hadden er weinig moeite om vreemde goden op hun veldtochten op te nemen in hun godenrijk. Vandaar dat na verloop van tijd Hercules en Magusanus als één god worden aangeduid.
(Mooi voorbeeld van syncretie)
En dan hebben we Mithras, een cultus dat goed lag bij de Romeinse soldaten, die ver van huis gelegerd waren. Kameraadschap, loyaliteit waren belangrijke eigenschappen.
En verder: de dam verwijst naar de verdwenen Drususdam. Een Romeins waterbouwwerk in Nederland dat de waterverdeling van de Rijn mede heeft bepaald.
Los van die ene ongelukkige n
weer een bijzondere verbinding
met Romeins Nederland, Evelyne!