En Alles Blijft Bij Het Oude
============
==================
zij heeft de zon van de evenaar op haar heupen,
haar ogen zijn groene bosmeren,
waar namen van mannen langzaam naar de bodem zinken.
de wind, de zon, de dag, de avond, waait om hem heen.
hij sleept zijn leven als een blok hout met zich mee
het vroege voorjaar snijdt door zijn jas
de motor tikt nog uren na
hij telt de stappen naar de tempel, waar zíj
wordt bewaard als kaneel in een glazen stolp;
de ankerplaats voor een man die zinkt
ik loop daar als een andere versie van mijzelf
in schemertijd, fluisterende,
grijze schaduwmensen
en ik zag:
het was geen toestand,
maar een erfelijke kamer,
een binnenplaats van vrouwen,
waar elke blik wordt gewogen
tegen de prijs van het bestaan.
ik ben een toestand,
jij bent het mes,
en samen zijn wij hier.
ik ben een vortex van permanente gedachten
die op een dag zal stoppen.
en jij, jij bent ook een vortex
van vrouwelijke energie, stille geheimen.
er zijn goede delen in mij, zeg je,
alsof je een dode vis optilt en kijkt
of het oog nog ietwat glans heeft.
-laat het deze keer goed zijn
is wat je fluistert naar het donker-
mijn gebed en mijn grap,
toch hetzelfde voor jou,
zwarte engel die je bent,
dan zeg ik het zacht
en wij dachten, daartussen,
zonder schade te laveren.
we hebben zoveel fun,
zeg ik ergens tussen het slachten
en het zachtjes terugleggen
van de schaamte op je marmeren lichaam.
geen zonde vandaag, geen echt vergrijp,
slechts de noodzaak om gekend te worden.
haar lach is de pleister op een oude wond.
twee dieren in een tijdelijk nest
het is niet echt, maar het is genoeg.
hij rijdt straks terug door het grijze licht.
de tank halfvol, het hart een fractie lichter.
geen verlossing, geen einde.
gewoon een man, een weg, en de wetenschap
dat iemand hem even heeft vastgehouden.
==================
============
... Iemand moet het doen;
Een melo-dramatisch gedicht, over betaalde liefde, zoeken naar, met jaren zestig vibes.
Een oude man die op zoek is naar connectie.
Zo kun je het ook noemen. ...
Zie ook: https://www.gedichten.nl/schrijver/Simon+K.
Schrijver: Simon K., 27 maart 2026
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: liefde
man
142
Er zijn 2 reacties op deze inzending:
Dank voor uw reactie. Ik kan het lezen als een soort compliment: u weet uit mijn gedicht een ander gedicht te destilleren door er dingen uit te lichten. Of ik kan het lezen als een ironische kritiek op het overdadige gebruik van poëtische woorden, te zoetsappig of te topzwaar van de symboliek.
Ja, dat heb ik ook gezien. Ik heb al iets geschrapt en de ergste pogingen een gedicht te zijn verwijderd (trouwens een perfecte titel voor mijn toekomstige, zeer succesvolle dichtbundel, die de Naomi Perwuins van deze wereld ernstig in hun damesbroekje zal laten staan, maar dit terzijde). U bent van het type: ik zeg het hem in de vorm van een dubbelzijdige shitburger, maar ik bedoel het voor zijn eigen bestwil.
Dit prachtgedicht hierboven heeft juist maximale registers nodig, die van alle kanten blazen en knorren, want het is pijnlijk om op je oude dag nog naar de hoeren te moeten gaan voor een beetje troost. Het is zo sentimenteel dat het niet echt lijkt, maar het is echt. Jawel, ik kan ook minimalistisch dichten, maar deze keer kwam het er zo uit.
Trouwens, de titel is een zinnetje uit de song van Frank Boeijen: Kronenburg Park. Misschien zal ik die later nog veranderen, wanneer ik mijn eigen gedicht na verloop van tijd herlees in de auto of zo en een goede ingeving krijg. In ieder geval ben ik blij met uw reactie; ik kies ervoor om het op een positieve manier te lezen en ik denk dat het ietwat plagend bedoeld is. Daar heb ik het volgende toepasselijke gedicht voor geschreven, een beetje gericht aan de volgers en schrijvers van deze site (het gedicht is ook plagend bedoeld en slaat vooral ook op mijzelf):
Soms Denk Ik Dat Gij Ook Zo Zijt
=============
oude mannen
zonder tanden
ze kijken plaatjes
ze doen geen kwaad,
ze doen geen daadjes,
maar murmelen zachtjes
in hun huis vol boekenkastjes,
hun eigen gedachtjes
in parmantige praatjes,
publiceren het op plaatsjes.
zie mij, houd van mij,
begrijp me toch.
=============
in haar heupen
Bij deze openingszin wist ik al:
het zijn de werkwoorden die ertoe doen
zakken schraapt snijdt
tikt telt bewaard
de ankerplaats
voor een man die zinkt
als een andere versie van hemzelf
die doofde als een dun botje van tijd
dat kraakte zodra hij het aanraakte:
en ik zag
het was geen toestand
gewogen
ik ben een toestand
jij bent het mes,
en samen zijn wij de wijn
voor een nacht
dan fluistert hij
stoppen optilt glanst kijkt
dachten laveren slachten terugleggen gekend rijdt
en vastgehouden in de tijd